Η περίπτωση Σημίτη .

Παλιά είχα διαβάσει μια συνέντευξη του Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι πρώην Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ ο οποίος μίλαγε για την συμπεριφορά των πολιτικών που αποχωρούν από την κεντρική πολιτική σκηνή .

Τόνιζε ότι η ξαφνική έλλειψη δημοσιότητας επηρεάζει πολύ την ψυχολογία τους .

Χαρακτηριστικά έλεγε ότι "πολλοί κάθονται πάνω απ΄το τηλέφωνο περιμένοντας να χτυπήσει όπως χτύπαγε όταν ήταν ενεργοί πολιτικοί" .

Η ψυχολογική εξάρτηση πολλών να βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντος χτυπάει πολύ τους Έλληνες πολιτικούς (φαίνεται άλλωστε από τους πολλούς δεινόσαυρους που έχει το κοινοβούλιο) . Η ψυχοσύνθεση του Έλληνα , όπως λέει κι ο Καστοριάδης , είναι ιδιαίτερη κι αυτό φυσικά ισχύει και για τους Έλληνες πολιτικούς (ακόμα και για τον "Γερμανό" Σημίτη) .

Η επιλογή του κ. Σημίτη προφανώς δεν οδηγείται μόνο από ψυχολογικές εμμονές , στόχος απ΄ότι φαίνεται είναι η διάσπαση και η δημιουργία θορύβου αλλά ο θόρυβος πάντα γοήτευε τους Έλληνες . . .