Η αίσθηση του κατεπείγοντως , η Νεοελληνική απάθεια και το άχρηστο πολιτικό προσωπικό.

-
Γεια χαρά ,

Μετά από τα φροντιστήρια του Techie και μια μικρή επικαιροποιημένη μελέτη σε δομικά ευρωπαικά οικονομικά στοιχεία είπα να επιστρέψω για να καταγράψω την μέχρι τώρα πορεία σκέψης μου (έτσι για να την έχω καταγεγραμμένη για το μέλλον) όσων αφορά το μέλλον αυτής ταλαιπωρημένης χώρας.

Για τα παγκοσμιοποιημένα προβλήματα ρευστότητας και εμπιστοσύνης έχουμε ήδη μιλήσει οπότε το λογικά επόμενο άρθρο θα πρέπει να έχει να κάνει με τις συνέπειες των παραπάνω σχετικά με την χώρα μας ?

Μετά τα τελευταία άρθρα-παραπομπές , για όσους τα έχουν διαβάσει , θεωρώ πως η άποψη υπέρ στάσης πληρωμών/εξόδου από το ευρώ να έχει γίνει σαφές πως δεν είναι ρεαλιστική (και το αυτό έρχεται να επιβεβαιωθεί από την καταγεργαμμένη πλέον θέση του Λαφαζάνη ότι μόνο αυτό θα μας σώσει χαχαχαχαχα). Προσωπικά , ως ορθολογιστής , θεωρώ πως μια τέτοια επιλογή προς το παρόν είναι πιθανόν να μετατρέψει παράγοντες "μετρήσιμους" σε μη ελεγχόμενους όπως π.χ είναι ο παράγοντας της κοινωνικής έκρηξης.

Ωραία , θα μου πεις , αλλά και με το υπάρχον ελεγχόμενο περιβάλλον οι προβλέψεις είναι καταδικαστικές.Η απάντηση δυστυχώς είναι πως ναι , προς το παρόν έχουν δίκιο οι υπέρμαχοι της άποψης ότι η σημερινή κατάσταση μας οδηγεί σε αδιέξοδο.

Τι κάνουμε λοιπόν ?

Το πρώτο κατά την ταπεινή μου άποψη που πρέπει οπωσδήποτε να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε πως οικονομικά speaking είμαστε μια σκατούλα στη μέση του ωκεανού. Απο κει και πέρα χρειάζεται να μεταδοθεί στον Νεοέλληνα η αίσθηση του κατεπείγοντως όσων αφορά κάποιες αλλαγές στις συνήθειές του.
Μια καμπάνια π.χ στροφής της εθνικής κατανάλωσης προς τα Ελληνικά προιόντα είναι μια αυτόματη κίνηση η οποία απορώ πως δεν έχει ξεκινήσει αν όχι από την κυβέρνηση τουλάχιστον από καταναλωτικές οργανώσεις.Αποτέλεσμα μιας τέτοιου είδους στροφής έχει πολλά ευεργετικά αποτελέσματα στα δημοσιονομικά όπως μείωση του αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου , μείωση των ποσοστών της καλπάζουσας ανεργίας κυρίως από μικρομεσαίους εμποροβιοτέχνες και μικροεμπόρους.

Μια άλλη πολλή καλή ιδέα που είδα χθες στον Σαββίδη , είναι να μετατοπισθεί βάρος του μισθολογικού ύψους από παλιότερες σε νεότερες ηλικίες (και όσων αφορά το δημόσιο κάτι τέτοιο είναι πανεύκολο παρόλη τη χαοτική κατάσταση στις data bases του).Αποτέλεσμα προφανώς μιας τέτοιας κίνησης είναι η τόνωση της (νορμάλ) κατανάλωσης αφού είναι δεδομένο πως οι νέοι έχουν περισσότερες πρώτες ανάγκες απ' ότι οι "αποταμιευτές" γονείς τους.Εδώ βέβαια θέλει λίγη προσοχή γιατί δεν λέω να τονωθεί η υπερκατανάλωση αλλά η νορμάλ κατανάλωση και δη από την εγχώρια παραγωγή (κι αν έρθει κανείς να μου πει για τις τάσεις υπερκατανάλωσης της νεολαίας θα του πω απλά για τη γενιά του Πολυτεχνείου με τις πισίνες να μάθει να λέει βλακείες) .

Ένα άλλο σημείο τριβής για τα δημοσιονομικά είναι εκτός από το μισθολογικό κόστος και το λειτουργικό.Οι Γερμανοί π.χ με το που μίλησαν για μέτρα λιτότητας , κατευθείαν το πρώτο που έκαναν είναι μείωση των λειτουργικών τους δαπανών.Στην Ελλάδα βέβαια των στερεοτύπων η έννοια των λειτουργικών εξόδων έχει τεχνηέντως βαφτιστεί με την εντελώς αόριστη λέξη σπατάλη. Κανείς όμως δεν τα βάζει κάτω να δει τι σκατά εννοούμε όταν λέμε σπατάλη και πως μειώνεται.

Το ερώτημα βέβαια που θα μας υποδείξει και το γιατί τα λειτουργικά έξοδα ενός κράτους μετονομάζονται με το αόριστο "σπατάλη" είναι ποιος καρπώνεται από αυτή τη σπατάλη.Από την άκρα του τάφου σιωπής που έχει επιβληθεί υποθέτω πως πάνω κάτω όλοι λίγο πολύ.Λίγο οι εκμισθωτές ακινήτων Δημοσίων Οργανισμών , λίγο οι έμποροι αυτοκινήτων , λίγο οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι με τις εκτός μισθολογικού κόστους δαπάνες τους και τέλος πολύ οι νοσοκομειακές και κατασκευαστικές δαπάνες που υπερτιμολογούνται σκανδαλωδώς καρπώνονται από τη σπατάλη των λειτουργικών.

Anyway δεν θεωρώ πως είμαι ο κατάλληλος για να λύσω το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας αλλά αυτά τα απλά υποθέτω τα έχουν σκεφτεί εκεί στο στρατηγείο της Margaret. Ας πάω λοιπόν στο θέμα των τραπεζών που καίει και πολύ κόσμο.Τι παίζει αλήθεια με τις τράπεζες ?

Η κατάσταση των τραπεζών και συνεπαγόμενα και του κράτους , αυτή τη περίοδο , εξαρτάται κυρίως από δυο παράγοντες :
1) Την κεφαλαιακή τους επάρκεια που επηρεάζει την συνέχιση της δανειακής τους ροής από την ΕΚΤ και την διατραπεζική αγορά.
2) Την κατάσταση των σκελετών , δηλαδή των επισφαλειών τους.

Αυτή τη στιγμή βγαίνουν όλοι οι θεσμικοί και προσπαθούν να ρίξουν τους τόνους όσων αφορά τον πανικό που έχει κυριεύσει τους Νεοέλληνες. Γιατί το κάνουν αυτό άραγε ? Έχουν δίκιο ?

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς.
Η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών μας εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό από :
1) Την αξία των ελληνικών ομολόγων που κατέχουν και έχουν υποθηκεύσει ως εγγύηση για δανεισμό από την ΕΚΤ.
2) Τις καταθέσεις των πολιτών.

Εάν υποθέσουμε λοιπόν πως γίνεται μια μαζικού τύπου ανάληψη από τους καταθέτες η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών θα καταρρεύσει με αποτέλεσμα να μην δανείζει κανένας πια στις Ελληνικές τράπεζες.Σε μια τέτοια περίπτωση οι τράπεζες θα χρειαστούν την βοήθεια του κράτους (με την μορφή εγγυήσεων) ούτως ώστε να συνεχίσουν να δανείζονται και για να δανείζουν την εγχώρια αγορά αλλά και για να αποληρώνουν τα δικά τους δάνεια.Κατά πόσο , αυτή τη περίοδο , έχει τέτοιες δυνατότητες το κράτος αμφιβάλλω.Οπότε ίσως χρειαστεί κάποιου είδους συγχώνευση ή εθνικοποίηση.

Μια μέση λύση (?) που να δίνει και στις δυο πλευρές μια κάποια σταθερότητα είναι η μετατροπή των καταθέσεων σε ομόλογα του δημοσίου κάποιας χώρας με δυνατή και σταθερή οικονομία (Γερμανίας π.χ). Με αυτό το τρόπο και οι τράπεζες δεν ασφυκτιούν από την έλλειψη ρευστού (για την λειτουργία και την επάρκεια) και οι καταθέτες εξασφαλίζουν τα ευρώ τους (σε περίπτωση που αγχώνονται με τα σενάρια επιστροφής στη δρχ.).Προσοχή μόνο στα προιόντα που πασάρουν οι τραπεζικοί τύπου "αμοιβαίο με τάδε ποσοστό και τάδε απόδοση". Όταν βλέπετε μεγάλες αποδόσεις κάτι τρέχει συνήθως...

Το κλειδί για την συνέχιση της λειτουργίας του "κράτους" που λέγεται Ελλάδα είναι , όπως λένε όλοι πια , η ανάπτυξη.

Ανάπτυξη , όπως μου έλεγε προχθές ένας έμπειρος άνθρωπος που σέβομαι , εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την παραγωγή της Νομοθετικής εξουσίας.

Μου είπε κι ένα παράδειγμα με το οποίο με έπεισε 100% : Όταν η Ελλάδα βρισκόταν υπό ανάπτυξη για να τονώσουν τον κλάδο των οικιακών κατασκευών σκέφτηκαν την αντιπαροχή. Τι ήταν όμως ουσιαστικά αυτή η αντιπαροχή ? Αποφυγή του φόρου μεταβίβασης από τον οικοπεδούχο στον κατασκευαστή , με λίγα λόγια νομοθετικό κίνητρο.Έτσι ξαφνικά μέσα σε λίγα χρόνια ξυπνήσαμε πνιγμένοι στις πολυκατοικίες.Απλά με μια φοροαπαλλαγή έπνιξαν την χώρα στις πολυκατοικίες και βέβαια έδωσαν ώθηση στην "ανάπτυξη"...

Τι θέλω να πω με το παραπάνω παράδειγμα (βαρέθηκα κιόλας και το κλείνω το κείμενο) ?

Ότι περιθώρια και δυνατότητες σαν οικονομία έχουμε και μάλιστα πολλές ακόμα και σε αυτό το μονεταριστικό οικονομικά περιβάλλον.Προϋποθέτει όμως ξύπνια μυαλά για να νομοθετούν και όχι αεριτζίδες τυχοδιώκτες γόνους.

Η ευθύνη δηλαδή πάλι πάνω σε εμάς πέφτει κυρίες και κύριοι...Η επιλογή είναι δική μας , και θα είναι κρίμα να την ξανασπαταλήσουμε μελλοντικά σε τηλεπερσόνους/ες και ιδεολογικούς πόρνους/ες.
-

The End Of The World As You Know It

-
Από τον TechieChan

(αποσπάσματα από το απίστευτο case study του TechieChan περί αναδιάρθωσης χρέους και εξόδου από το ευρώ ή μη . Προτείνω να πάτε να το διαβάσετε όλο εκεί και να μην χάσετε χρόνο διαβάζοντας μόνο αποσπάσματα)

Συζητάμε τη στάση πληρωμών και την έξοδο από ευρώ. Αρχικά θα δείξουμε πως έξοδος χωρίς στάση είναι αδύνατη, ενώ η στάση χωρίς έξοδο είναι πιθανή τεχνικά, σχετικά πιο απίθανη όμως πολιτικά.Στη συνέχεια θα δούμε το τι σημαίνει μία στάση πληρωμών και ταυτόχρονη φυγή από το ευρώ.

Στάση πληρωμών χωρίς ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ. Το να κηρύξουμε στάση πληρωμών χωρίς να βγούμε ταυτόχρονα από το ευρώ θα σημαίνει πως το κράτος θα σταματήσει μία ωραία μέρα τις πληρωμές και δεν θα έχει μπροστά του έναν τρόπο να συνεχίσει να πληρώνει τόκους και μισθούς, καθώς δεν θα έχει τη δυνατότητα να εκδώσει χρήμα, ούτε φυσικά να δανειστεί.
Η πρώτη κίνηση που θα πρέπει να κάνει το κράτος σε αυτή την ανταγωνιστική κίνηση προς τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΟΝΕ (που είναι και οι κύριοι δανειστές του), θα είναι να ισοσκελίσει αναγκαστικά τον προϋπολογισμό του, καθώς θα έχει αδυναμία επιπλέον δανεισμού.

εδώ υπήρξε ένας πολύ λογικός αντίλογος που λέει πως με τη στάση πληρωμών, και μέχρι να αναδιαπραγματευτούμε το χρέος μας, θα αποκτήσουμε ένα ταμειακό πλεόνασμα της τάξης των 45δις που θα δίναμε για τοκοχρεωλύσια. Αυτό λύνει το πρόβλημα της ισοσκέλισης του πρϋπολογισμού (25δις) και αφήνει και ρέστα αλλα 20δις να ξοδέψουμε όπου θέλουμε. Για να μην τα ξοδέψουμε στις τράπεζες (που με την στάση θα είναι 35δις μείον), θα πρέπει να πείσουμε την ΕΚΤ να συνεχίζει να τις δανείζει έστω και με μη-ρευστοποιήσιμα ελληνικά ομόλογα (λατρεύω του ευφημισμούς).

Εάν δεν καταφέρουμε να πείσουμε την ΕΚΤ θα πρέπει να τις εθνικοποιήσουμε και να αναλάβουμε όλους τους σκελετούς που έχουν κρυμμένους στη ντουλάπα και φυσικά όλους τους νέους σκελετούς που θα δημιουργήσουμε καθως μπορώ να υποθέσω πως για τους επόμενους μήνες η χρεοκοπία νοικοκυριών και των επιχειρήσεων θα γίνει ένα ευχάριστο σπορ (οι καλές ιδέες αντιγράφονται). Σπορ που θα αυξήσει τα ελλείμματα των εθνικοποιημένων τραπεζών.
- - - - - - - - - - - - - - -

Άλλο σημείο που είναι προβληματικό είναι το πως θα αντιμετωπίσουμε τη σίγουρη φυγή των κεφαλαίων. Από τα 190 δις καταθεσεις που έχουμε στη χώρα, ιδανικά δεν θα μείνει κολυμπυθρόξυλο καθώς κάθε σόφρων άνθρωπος θα τρέξει να παρει τις καταθέσεις του στο εξωτερικό. Απαγόρευση εξαγωγής συναλλαγματος δεν είναι συμβατή με την παραμονή στο ευρώ. Σε αυτό το ερώτημα μου απάντησε ένας άλλος αναγνώστης ο blueskiesgr όπου πρακτικά πρότεινε τη λύση της δέσμευσης μέρους των καταθέσεων και την αναγκαστική μετατροπή τους σε ομόλογα. Σε αυτό θα πρόσθετα κι εγώ τον επίσης αναγκαστικό περιορισμό των εβδομαδιαίων αναλήψεων.

Αυτό μας λύνει το πρόβλημα της φυγής των κεφαλαίων προσωρινά αλλά δημιουργεί καινούργιους πονοκεφάλους. ΠΧ ραγδαία πτώση της κατανάλωσης. Δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά αυτό θα σημαίνει και ραγδαία πτώση του ΑΕΠ, νέα κύματα χρεοκοπιών από επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου, νέοι σκελετοί στις τράπεζες, νέες ανάγκες χρηματοδότησης προς αυτές.

Γρήγορα θα γίνει εμφανές πως το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος θα πρέπει να διαπραγματευτεί με μία εξοργισμένη ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, από την οποία θα εξαρτάται απόλυτα και η συνέχειά του. Δεν μπορώ καν να μετρήσω τα ενδεχόμενα αποτελέσματα μίας τέτοιας σύγκρουσης. Πιθανό να εκδιωχθούμε από το ευρώ, ή να πρέπει να δεχθούμε την επιβολή μιας εξωτερικής διακυβέρνησης κάτι που θα σημαίνει μία ντεφάκτο έλλειψη εθνικής κυριαρχίας. Μέρος αυτής της διαπραγμάτευσης θα αποτελεί σίγουρα και η ανάκληση της στάσης πληρωμών και η ανάληψη από το κράτος των προηγούμενων χρεών του ή έστω σημαντικού μέρους τους.
- - - - - - - - -

Στάση πληρωμών με ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ.

Το βασικό επιχείρημα για να φύγουμε από την ευρωζώνη, είναι να αποκτήσουμε ξανά την εθνική κυριαρχία μας επί της νομισματικής πολιτικής. Το ευρώ τυπώνεται και ελέγχεται από την ΕΚΤ και άρα η ελληνική πολιτική τάξη δεν έχει έλεγχο επί του νομίσματος. Θεωρητικά καμία κυβέρνηση δεν έχει και η ΕΚΤ είναι ανεξάρτητη. Όλοι γνωρίζουμε όμως πως η νομισματική πολιτική ελέγχεται από τις μεγάλες χώρες και κατά βάση ακολουθεί τη μονεταριστική ορθοδοξία που επιθυμεί σταθερότητα τιμών και ρευστότητα χρήματος στην αγορά, ενδιαφερόμενη μόνο δευτερευόντως για την ανάπτυξη -πραγματική ή νομισματική (φούσκα).
- - - - - - - - - -
Έστω λοιπόν πως έχουμε αποφασίσει πως η πολιτική της ΕΚΤ δεν συνάδει με τα συμφέροντα της Ελλάδας. Και αποφασίζουμε να ξανα-αποκτήσουμε την νομισματική μας κυριαρχία. Κι εδώ ξεκινάνε τα διλήμματα και τα προβλήματα.
Μία ωραία παρασκευή αποφασίζουμε την έξοδο από το ευρώ και την ταυτόχρονη υποτίμηση του νομίσματος κατά 50% σε σχέση με το ευρώ. Για κάθε ένα ευρώ λοιπόν θα έχουμε δύο νέες δραχμές. Το πρώτο ερώτημα που μπαίνει αφορά στα συμβόλαια που έχουν συναφθεί σε ευρώ. Από τα δάνεια προς τις τράπεζες, μέχρι τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Όλα αυτά θα πρέπει να εκφραστούν σε νέες υποτιμημένες δραχμές. Είναι πρακτικά αδύνατο να συνεχίσουν να εκφράζονται σε ευρώ, καθώς όλη η χώρα θα παίρνει μισθούς σε υποτιμημένες δραχμές και τα δάνεια δεν θα μπορούν να αποπληρωθούν.
Κι ας πάρουμε τα ομόλογα του δημοσίου που είναι και τα πιο χαρακτηριστικά. Καθώς το κράτος θα συλλέγει φόρους σε δραχμές, εάν τα ομόλογα συνεχίσουν να πληρώνονται σε ευρώ, αυτό θα σημαίνει διπλασιασμό του χρέους, έτσι όπως εκφράζεται σε τοπικό νόμισμα. Κι έτσι το κράτος θα ξοδεύει τα διπλά χρήματα στην αποπληρωμή του χρέους. Αν όμως το υπερβολικό χρέος είναι αυτό που μας έφερε εδώ, είναι εμφανές πως ο διπλασιασμός του δεν πρόκειται να μας σώσει.
Άρα με κάποιο εύσχημο τρόπο θα πρέπει όλα τα συμβόλαια από την μεγάλη παρασκευή και πέρα να εκφράζονται σε δρχ. Αυτό για τα ομόλογα σημαίνει, μια ντεφάκτο αναδιαπραγμάτευση του χρέους που πλέον πια θα διαθέτει τη μισή αξία σε ευρώ. Δηλαδή χρωστούσαμε 300δις ευρώ, θα χρωστάμε 300δις δρχ, μόνο που η δρχ θα αξίζει όσο μισό ευρώ.
- - - - - - - - - - - -

Οι ξένοι ομολογιούχοι και κάτοχοι ελληνικού χρέους. Χοντρικά (διοτι τα στοιχεια ειναι λιγο παλιά) περί τα 390 από τα 450δισ που είναι το συνολικό ελληνικό χρέος (κυβέρνηση, επιχειρήσεις, νοικοκυριά) θα υποδιπλασιασούν αυτόματα. Κάτι που κανείς δεν θα καταπιεί αμάσητο. Παρότι τα ελληνικά μεγέθη δεν είναι τεράστια, απώλειες της τάξης του 50% θεωρούνται υπερβολικές σε σχετικά σταθερές αξίες όπως τα ομόλογα, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να κινδυνεύουν με χρεοκοπία πολλές τράπεζες του εξωτερικού.
- - - - - - - - - - - -

Οι ελληνικές τράπεζες.
Καθώς οι ελληνικές τράπεζες χρωστάνε ευρώ στην ΕΚΤ, είναι εξίσου αδύνατο να την αποπληρώσουν, καθώς τα κέρδη τους θα είναι σε υποτιμημένες δραχμές. Άρα το κράτος, μαζί με την αλλαγή νομίσματος, κληρονομεί στην ουσία και όλες τις τράπεζες, ταυτόχρονα αυξάνοντας το χρέος του και τους πονοκεφάλους του. Διότι όχι μόνο θα έχει να διαχειριστεί μια πολύ δύσκολη κατάσταση στη χώρα, αλλά θα πρέπει να ασχοληθεί και με το μικρομάνατζμεντ ενός ολόκληρου κλάδου. Στα θετικά βρίσκονται πως τα κέρδη που πραγματοποιούν οι τράπεζες στο εξωτερικό θα είναι τουλάχιστον διπλάσια σε νέες δραχμές. Φυσικά υπό την αίρεση πως παρά τη γκρίνια των εταίρων μας, κανείς δεν θα προχωρήσει σε πάγωμα και κατασχέσεις των στοιχείων των ελληνικών τραπεζών στο εξωτερικό.

Τα νέα εθνικοποιημένα χρέη των τραπεζών προς την ΕΚΤ, θα επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος, κάτι που βραχυχρόνια θα κάνει το “κανόνι” της στάσης πληρωμών ακόμα πιο μεγάλο. Θεωρητικά όμως τα υγιή στοιχεία ενεργητικού των τραπεζών, καθώς και τα εσωτερικά δάνεια σε μακροχρόνιο διάστημα θα αποδώσουν στο κράτος κέρδη, εάν τα διαχειριστεί συνετά. Κάτι που στρατηγικά είναι δύσκολο, καθώς το συμφέρον των πολιτικών -που θα είναι τα νέα αφεντικά των τραπεζών- δεν θα διαφέρουν σε προοπτική, από τα συμφέροντα των μέχρι τώρα τραπεζιτών που κατέστρεψαν το τραπεζικό σύστημα. Βραχυχρόνια επανεκλογή για τους μεν, βραχυχρόνια μπόνους για τους δε.
- - - - - - - - - - - - - - -

Τα νοικοκυριά.

Είναι εμφανές πως θα πάρουν τον πούλο καθώς: Η υποτίμηση θα διπλασιάσει (τουλάχιστον) τις τιμές σε όλα τα εισαγόμενα αγαθά. Ταυτόχρονα, καθώς οι μισθοί τους θα εκφράζονται σε νέες δραχμές, δεν θα έχουν και το κέρδος της υποτίμησης των δανείων τους. Με λίγα λόγια 50.000ευρώ χρωστούσαν, 50.000δρχ χρωστάνε, τη στιγμή που 2000ευρώ μισθό είχαν, 2000δρχ θα έχουν. Μοναδική εξαίρεση σε αυτό, είναι όλοι όσοι έχουν εισοδήματα από το εξωτερικό και οι οποίοι θα νιώσουν ξαφνικά πιο πλούσιοι από τους συμπολίτες τους. Θεωρητικά, παρά το κύμα ανατιμήσεων των εισαγόμενων προιόντων, οι τιμές των εγχώριων θα πρέπει να παραμείνουν σχετικά σταθερές. Όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω, αυτό είναι πρακτικά εξαιρετικά απίθανο.
- - - - - - - - - - - - -

Το κράτος.

Στα αρχικά στάδια το κράτος θα είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος αυτού του οικονομικού τρικ. Θα αποκτήσει ξανά τη δυνατότητα να τυπώνει το νόμισμα στο οποίο εκφράζεται το χρέος και τα έξοδά του. Θα έλεγχει την ισοτιμία του και γενικά θα αποκτήσει εκείνο το κομμάτι της κυριαρχίας που απώλεσε με την είσοδο στην ευρωζώνη.
Το εξωτερικό χρέος, εκπεφρασμένο σε ευρώ θα μειωθεί στο μισό. Αυτά είναι τα καλά νέα, διότι τα κακά είναι πως και τα έσοδα του κράτους εκπεφρασμένα σε ευρώ θα μειωθούν εξίσου ανάλογα στο μισό. Κάτι που αρχικά τουλάχιστον θα κάνει την αποπληρωμή του χρέους εξίσου δαπανηρή με την εποχή πριν την έξοδο. Άρα ceteris paribus το κράτος θα πληρώνει σε τοκοχρεωλύσια το ίδιο ποσοστό των κρατικών εσόδων του. Αν προσθέσουμε εδώ και τα χρέη των τραπεζών που ντεφάκτο θα εθνικοποιηθούν, αρχίζει να φαίνεται πως η έξοδος από το ευρώ δεν ήταν απαραίτητα μια καλή ιδέα που θα μας γλύτωνε από το χρέος.

Ποιός είναι άραγε ο λόγος να ακολουθήσεις σκληρή αντι-πληθωριστική μονεταριστική πολιτική αφού βγήκες από το ευρώ? Μήπως τώρα που έχεις το δικαίωμα να τυπώσεις νόμισμα, να ήρθε η ώρα να το πράξεις? Τα στοιχεία υπερ είναι πολλά. Παραθέτω μερικά:
i) Το χρέος θα αποπληρωθεί πιο εύκολα,
ii) το πληθωριστικό σοκ λόγω της υποτίμησης θα είναι ήδη μεγάλο, και λίγο παραπάνω πληθωρισμός δεν θα φανεί ιδιαίτερα.
iii) Τα παραπάνω χρήματα θα σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση απέναντι στους ψηφοφόρους σου που θα είναι εμφανώς σοκαρισμένοι και σίγουρα όχι χαρούμενοι από τις αλλαγές που θα νιώθουν στη ζωή τους. Και ειδικά με τόσο μεγάλη αύξηση του κόστους ζωής, η κοινωνική πολιτική θα είναι επιβεβλημένη στη νέα φτωχή τάξη που θα έχει δημιουργηθεί.
iv) Αν έχεις οποιοδήποτε σχέδιο να δημιουργήσεις ανάπτυξη, θα χρειαστούν επενδύσεις και το τύπωμα θα σε βοηθήσει να θέσεις σε λειτουργία τα πρώτα μικρά σου σχέδια
v) Από το σοκ της αλλαγής πολλές επιχειρήσεις δεν θα μπορέσουν να αντέξουν. Κι αυτό είναι πιθανό να συμβεί και σε κάποιες στρατηγικού ενδιαφέροντος τομείς. Είναι πιθανό να αναγκαστείς να εθνικοποιήσεις ή να προσφέρεις πιστώσεις σε επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, τα ΕΛΠΕ, η ΔΕΠΑ κλπ. Επιχειρήσεις που δεν μπορείς να σταματήσουν να λειτουργούν χωρίς να επιστρέψουν τη χώρα έναν αιώνα πίσω.
- - - - - - - - - - - - -

Οι επιχειρήσεις.

Για αρχή ας δούμε τι θα γίνει με τα εγχώρια προιόντα. Θεωρητικά όπως λέγαμε, καθώς τόσο το εργατικό κόστος, όσο και το κόστος των πρώτων υλών που προέρχονται από τη χώρα δεν θα αλλάξει, θα περιμέναμε ένα πλεονέκτημα των εγχώριων προιόντων έναντι των εισαγόμενων. Φυσικά εισαγόμενες πρώτες ύλες όπως το πετρέλαιο θα είναι πιο ακριβές, αλλά αυτό, δεν θα είναι το μεγαλύτερο μέρος του κόστους.Κι εδώ ας πάρουμε το αγαπημένο μου παράδειγμα με τα στραγγιστά γιαούρτια. Το Lidl πουλάει το φθηνότερο στραγγιστό γιαούρτι με 10% λιπαρά στα 2,1 ευρώ το κιλό. Η Vivartia πουλά το ίδιο γιαούρτι 3,2 ευρώ το κιλό. Με την υποτίμηση, το γιαούρτι του Lidl θα αυξηθεί στις 4,2 δρχ, ενώ το ντόπιο γιαούρτι της Vivartia θα πρέπει να παραμείνει στις 3,2δρχ ή να αυξηθεί στις 3,5 βάζοντας μια λογική αύξηση λόγω πετρελαίου και πληθωριστικού κλίματος.
Σωστά? Φυσικά και όχι! Το γιαούρτι της Δέλτα μπορεί να πουλιέται στην ελλάδα 3,5 δρχ, αλλά μπορεί εξίσου εύκολα να εξαχθεί στην Ιταλία και να πουληθεί εκεί πιο φθηνά από το αντίστοιχο του Lidl (3,5δρχ/2=1,75ευρω). Φυσικά ο λόγος που κάναμε την υποτίμηση ήταν μεταξύ άλλων για να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα των προιόντων μας, αλλά τι θα σημάνει αυτό για τα στραγγιστά γιαούρτια στην Ελλάδα? Πως η τιμή τους θα αυξηθεί πολύ κοντά στη “διεθνή” τιμή τους. Έτσι το γιαούρτι ΔΕΛΤΑ θα πωλείται στην ελλάδα τουλάχιστον 4δρχ (2ευρω), διότι διαφορετικά θα συνέφερε να το εξάγεις. Κάτι που θα συμβεί έτσι κι αλλιώς καθώς η νέα αυξημένη τιμή του, θα ρίξει την κατανάλωση και θα κατευθύνει την Vivartia προς το εξωτερικό για τη διάθεση της παραγωγής της.
Το ίδιο θα συμβει και σε όλα εκείνα τα εμπορευματοποιημένα εγχώρια αγαθά που έχουν μια “διεθνή” τιμή και μπορούν να εξαχθούν. Το αποτέλεσμα θα είναι ο πληθωρισμός να είναι ακόμα πιο έντονος, κι ένα σωρό εγχώρια αγαθά να είναι εξίσου απλησίαστα ακριβά. Θα πρέπει να θυμόμαστε λοιπόν πως δεν θα είναι μόνο οι BMW που θα είναι ακριβές, αλλά κι όλα εκείνα τα εγχώρια αγαθά που θα μπορούσαν να εξαχθούν. Στην τουρκία για παράδειγμα, παρότι η παραγωγή ελαιόλαδου δεν είναι αμελητέα, ο κόσμος δεν τρώει ιδιαίτερα ελαιόλαδο καθώς η τιμή του βρίσκεται πολύ κοντά στη διεθνή και με λίγα λόγια είναι απαγορευτική για τους ντόπιους. Θα γεννηθούν πολλά παρόμοια “παράδοξα” καθώς τα φρέσκα μανιτάρια θα είναι πολύ πιο φθηνά από τα άθλια βραστά κονσερβοποιημένα.
Σε αυτή τη διαδικασία είναι εμφανές πως το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας του γιαουρτιού ΔΕΛΤΑ από την αύξηση της εγχώριας τιμής του θα το καρπώνεται η επιχείρηση. Φυσικά εδώ μιλάμε για τις πρώτες βδομάδες μιας τέτοιας αλλαγής και για το ποιοι θα είναι οι κερδισμένοι σ’ένα πρώτο επίπεδο σύγκρισης.
Το ίδιο θα συμβεί και με τις τουριστικές περιοχές, όπου οι τιμές θα γίνουν πολύ ακριβότερες για τους ντόπιους και ελαφρά φθηνότερες για τους ξένους. Πάλι αφαιρούμε εδώ την όποια μείωση στην τουριστική κίνηση θα έχεις από την αρνητική δημοσιότητα και την απομόνωση που θα έχεις κερδίσει και θεωρούμε λίγο αυθαίρετα πως όλα θα πηγαίνουν σχετικά καλά με το εξωτερικό. Οι κάτοικοι των τουριστικών περιοχών θα βρεθούν για μία ακόμη φορά με πλεονέκτημα έναντι του υπόλοιπου πληθυσμού καθώς α) θα μπορούν να έχουν στα χέρια του ευρώ και άλλα σκληρά νομίσματα τα οποία θα ανταλλάσσουν σε επικερδείς για τους ίδιους ισοτιμίες με νέες δραχμές. β) θα βρεθούν να έχουν μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη καθώς οι χρηματοροές τους σε συνάλλαγμα θα τους προφυλάξουν από τις συνεχείς υποτιμήσεις. Η διαφορά τους με τον βασικό μισθωτό θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο γ) νιώθοντας το κράτος και το νέο νόμισμα ελαφρά εχθρικά, όπως και οι υπόλοιποι, θα θέλουν να κρατήσουν τουλάχιστον την ίδια υπεραξία που κρατούν και σήμερα: είτε μέσω του χαμηλότερου ΦΠΑ, είτε μέσω της επιδότησης της ηλεκτρικής ενέργειας, είτε μέσω της φοροδιαφυγής.

gpr : Τονίζω πως έβαλα λίγα μόνο αποσπάσματα από το φοβερό πόνημα του Techie και των αναγνωστών του , όλο το άρθρο (εδώ)
-

Τι σου κάνει όμως το κόμπλεξ ε ?

-
Ο κομπλεξικός ο άνθρωπος δεν γεννιέται , γίνεται .

Και ξέρετε πως γίνεται ?

Όταν συνειδητοποιήσει πως αυτά που πίστευε ήταν όλα αβαβά και αποφασίζει να το γυρίσει ιδεολογικά προσπαθώντας να μην φανεί όμως τόσο πολύ το λάθος του στους άλλους γιατί δεν γουστάρει να εκτίθεται . Αυτό ο κομπλεξικός δεν το αντέχει.

Κι όταν έρχεται ένας "πιτσιρικάς" και του τη λέει αυτός απλά τρελαίνεται , λολ , το χάνει...

Ξέρετε γιατί ?

Γιατί έχει αποδείξει στον εαυτό του ότι επειδή κάποτε λάθεψε ενδέχεται να ξαναλαθέψει. Κι αυτό ο κομπλεξικός δεν το αντέχει .

χαχαχαχαχαχαχαχα δε πειράζει αγαπημένε Φ. , ξύδι...

Ζήσε τ' όνειρο ότι θα σώσεις εσύ κι ο "δικός" σου τη χώρα αμέσως μόλις την καταστρέψει ο άλλος . Κι άμα βρεις καμία χώρα στη θέση της τρύπα μου τη μύτη.

Όταν συνειδητοποιήσεις εσύ και οι συνεργάτες σου ότι προς το παρόν , μέχρι να δημιουργηθεί ο νέος φορέας που η ίδια η κοινωνία θα δημιουργήσει και φέρει για να την εκπροσωπήσει πολιτικά , μόνο με συνεργασίες μπορεί η χώρα να βγει από το αδιέξοδο γιατί υπάρχουν δυνάμεις που ξεπερνούν κόμματα και μλκιες θα ναι αργά για σένα για ακόμα μια φορά (και τότε να δεις κόμπλεξ που θα αναδύεται χαχαχα αλλά είπαμε ξυδάκι) .

Υ.Γ Να ήξερες πόσο διασκεδάζω με τη πάρτη σου αγαπημένε .
-

Ευρώπη , χρέος , λιτότητα : ευκολόπιστοι ή υπεύθυνοι οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες ?

-

Του Etienne Balibar

(εγώ το βρήκα στο κουτί της Πανδώρας)

Διαβάστε το όλο , πολύ καλό άρθρο.

1. Αυτή είναι μόνο η αρχή της κρίσης

Μέσα σε ένα μόνο μήνα είδαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, κύριο Παπανδρέου, να ανακοινώνει την πτώχευση της χώρας του, ένα επεκτεινόμενο ευρωπαϊκό δάνειο διάσωσης το οποίο του προσφέρθηκε με το τίμημα των σαρωτικών περικοπών, που σύντομα το ακολούθησαν οι «υποβαθμίσεις» της πιστοληπτικής ικανότητας της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, μια απειλή για την αξία, αλλά και την ίδια την ύπαρξη του ευρώ, την δημιουργία (υπό την έντονη πίεση των ΗΠΑ) ενός ευρωπαϊκού ταμείου ασφάλειας αξίας 750 δις ευρώ, την απόφαση της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (ενάντια στους κανονισμούς της) να εξαγοράσει τα χρέη των κυβερνήσεων, και την ανακοίνωση μέτρων λιτότητας σε αρκετά κράτη μέλη της Ευρώπης. Είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται μόνο για την αρχή. Αυτά τα τελευταία επεισόδια μιας κρίσης, που ξεκίνησε δύο χρόνια πριν με την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ, θα έχουν και συνέχεια. Δείχνουν ότι το ρίσκο μιας οικονομικής κατάρρευσης είναι περισσότερο από ποτέ υπαρκτό και προκαλείται από την τεράστια ποσότητα τοξικών ομολόγων τα οποία συσσωρεύονταν κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών μέσω του συνδυασμού μη εγγυημένων δανείων και της μετατροπής των credit default swaps σε επενδυτικά προϊόντα από τις τράπεζες. Ο «Black Peter», το αθροισμένο ποσό των μη καλύψιμων χρεών, τρέχει με ρυθμούς που τα κράτη δε μπορούν να ακολουθήσουν. Η κερδοσκοπία τώρα στοχεύει τις ισοτιμίες και τα δημόσια χρέη. Αλλά το ευρώ είναι ο αδύναμος κρίκος, όπως και η ίδια η Ευρώπη. Δε θα έπρεπε να έχουμε πολλές αμφιβολίες σχετικά με την καταστροφή που έρχεται.

2. Οι Έλληνες διαμαρτύρονται: και καλά κάνουν!

Μια πρώτη άμεση συνέπεια της «θεραπείας» που εφαρμόστηκε στην ελληνική κρίση ήταν οι άγριες διαμαρτυρίες του ελληνικού πληθυσμού. Υπάρχει μια δημόσια συζήτηση σχετικά με το αν αυτή η αντίδραση αποτελεί δειλή άρνηση των ευθυνών από τη μεριά του πληθυσμού, ή φυσιολογική απόρριψη μιας άδικης συλλογικής τιμωρίας. Αφήνοντας κατά μέρος τα εγκληματικά επεισόδια που προέκυψαν, μου φαίνεται πως οι διαμαρτυρίες των Ελλήνων ήταν εντελώς δικαιολογημένες, τουλάχιστον για τρεις λόγους. Πρώτον, γίναμε μάρτυρες μίας ολοκληρωτικής καταδίκης του ελληνικού λαού: η διαφθορά και τα ψέματα των πολιτικών (των οποίων οι ευεργετούμενοι, όπως και παντού, είναι κυρίως οι πλούσιοι, οι οποίοι επιδόθηκαν σε μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή), αποδόθηκαν σε αυτόν καθεαυτό τον λαό, αδιακρίτως. Δεύτερον, για ακόμα μία φορά (και αυτή τη φορά μάλλον πολύ παραπάνω), η κυβέρνηση αθέτησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις, χωρίς να παρεμβληθεί κανενός είδους δημοκρατική αντιπαράθεση. Τέλος, η Ευρώπη δεν επέδειξε ουσιαστική αλληλεγγύη απέναντι σε ένα κράτος-μέλος της, αλλά του επέβαλε τους εξαναγκαστικούς κανόνες του ΔΝΤ, οι οποίοι προστατεύουν όχι τα κράτη, αλλά τις τράπεζες και υπόσχονται βαθιά και ατελείωτη ύφεση. Οι περισσότεροι σοβαροί οικονομολόγοι συμφωνούν ότι αυτό θα οδηγήσει με ακόμα πιο αναπόφευκτο τρόπο στην πτώχευση της ελληνικής οικονομίας και θα εξαπλώσει την κρίση, αυξάνοντας τα ήδη υψηλά ποσοστά ανεργίας, ειδικά αν οι ίδιοι κανόνες επιβληθούν και σε άλλες χώρες των οποίων η «αξιολόγηση» στην χρηματοπιστωτική αγορά θα μπορούσε να υποβαθμιστεί ανά πάσα στιγμή: πράγμα το οποίο είναι ακριβώς αυτό που η «ορθόδοξη» πλευρά αποζητά.

3. Η πολιτική που κρύβει το όνομά της

Οι Έλληνες ήταν τα πρώτα θύματα, αλλά με δυσκολία θα παραμείνουν και τα τελευταία, μιας πολιτικής «διάσωσης του Ευρωπαϊκού νομίσματος» της οποίας οι στρατηγικές διαρρυθμίσεις (επιβεβλημένες κυρίως από τη Γερμανία) είναι, πρώτα και κύρια, ο γενικός περιορισμός των δημοσίων δαπανών (ομολογουμένως, η Συνταγματική Συνθήκη συμπεριελάμβανε έναν κανόνα μέγιστου δημοσιονομικού ελλείμματος, ο οποίος ποτέ δεν επεβλήθη…), και επιπροσθέτως ο (κάπως ήπιος) έλεγχος της κερδοσκοπίας και της ελεύθερης κίνησης των hedge funds και των παικτών του χρηματιστηρίου, που είχε ήδη ανακοινωθεί μετά την κρίση των subprimes και την πραγματική ή εικονική κατάρρευση των αμερικανικών τραπεζών το 2008. Σε αυτό το πλαίσιο οι νεο-κεϊνσιανοί οικονομολόγοι προσθέτουν ακόμα ένα ζήτημα: την προώθηση της δημιουργίας μιας ευρωπαϊκής οικονομικής (δια)κυβέρνησης (ειδικά μέσω της ενοποίησης των φορολογικών πολιτικών), πιθανότατα ενσωματώνοντας και αυξάνοντας τις βιομηχανικές επενδύσεις. Χωρίς τέτοια μέτρα, υποστηρίζουν, ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα θα αποδειχτεί μη βιώσιμο.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα: πρόκειται για καθαρά πολιτικά μέτρα, για τα οποία όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν τη γνώμη τους, αφού όλοι τους θα επηρεαστούν από τα αποτελέσματα. Ωστόσο, στο βαθμό που αυτή τη στιγμή υφίσταται, η συζήτηση είναι βαθειά προκατειλημμένη, επειδή ουσιαστικές πτυχές του ζητήματος αποκρύπτονται ή απωθούνται:

- Κάθε πολιτική υπεράσπισης ή υποτίμησης ενός νομίσματος στο πλαίσιο μιας κρίσης οδηγεί σε μια ριζική εναλλακτική: είτε υποβάλει τις οικονομικές και κοινωνικές αποφάσεις στην εξουσία των χρηματοπιστωτικών αγορών (συμπεριλαμβανομένων των κριτηρίων «αξιολόγησης», που λειτουργούν ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες, και τις υποκριτικές απόλυτες «κρίσεις» [absolute «judgments»]), είτε ενισχύει, όσον αφορά τις αρμοδιότητες του κράτους (και γενικότερα των δημόσιων θεσμών), τον περιορισμό των ανισορροπιών της αγοράς και την παραχώρηση στις μακροχρόνιες οικονομικές επενδύσεις προτεραιότητας έναντι των μεσοπρόθεσμων κερδοσκοπικών κινήσεων. Δε μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα!

- Στη σημερινή του μορφή, υπό την επιρροή των κυρίαρχων κοινωνικών δυνάμεων, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπορεί να έχει παραγάγει κάποιο βαθμό θεσμικής εναρμόνισης και να έχει γενικεύσει κάποια θεμελιώδη δικαιώματα, κάτι το οποίο δε θα έπρεπε να αγνοούμε, όμως, σε αντίθεση με τους διακηρυγμένους στόχους, δεν έχει παραγάγει μια συγκλίνουσα εξέλιξη των εθνικών οικονομιών, και πόρρω απέχει από μια ζώνη κοινής ευημερίας. Ορισμένες χώρες είναι κυρίαρχες, ενώ άλλες είναι κυριαρχούμενες, όσον αφορά το μερίδιό τους στην αγορά, ή τη συγκέντρωση κεφαλαίου, και τη βιομηχανική εξάρτηση/υποτέλεια. Οι λαοί μπορεί να μην έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα, όμως τα έθνη φαίνεται όλο και περισσότερο να έχουν.

- Κάθε «κεϊνσιανή» στρατηγική για την δημιουργία δημόσιας «εμπιστοσύνης» στην οικονομία βασίζεται σε τρεις αλληλοεξαρτώμενους πυλώνες: μια σταθερή ισοτιμία, ένα ορθολογικό φορολογικό σύστημα, όμως επίσης και μια κοινωνική πολιτική, με στόχευση την πλήρη απασχόληση και την ενίσχυση της λαϊκής κατανάλωσης για τη συντήρηση της ζήτησης. Αυτή η τρίτη πτυχή αγνοείται συστηματικά στα περισσότερα από τα επίκαιρα σχόλια, προφανώς όχι τυχαία.

4. Οι πραγματικές ροπές της παγκοσμιοποίησης

Όλη αυτή η συζήτηση αναφορικά με το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα (στο οποίο, ας μην ξεχνάμε, κάποιες ευρωπαϊκές χώρες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, συμπεριλαμβανομένων της Μεγάλης Βρετανίας, της Σουηδίας και της Πολωνίας) και το μέλλον της Ευρώπης θα παραμείνει εντελώς αφηρημένη εκτός αν συναρθρωθεί με τις πραγματικές ροπές της Παγκοσμιοποίησης: ειδικά εκείνες τις ροπές που η οικονομική κρίση θα επιταχύνει δυναμικά, εκτός αν υπάρξει πολιτική απάντηση από τους λαούς που επηρεάζονται και από τους ηγέτες τους. Πώς θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε; Πρώτον, γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης από έναν τύπο διεθνούς ανταγωνισμού σε έναν άλλο: δεν έχουμε να κάνουμε πλέον με έναν ανταγωνισμό (κυρίως) παραγωγικών κεφαλαίων, αλλά με έναν ανταγωνισμό ανάμεσα σε εθνικές επικράτειες, οι οποίες χρησιμοποιούν φορολογικά προνόμια και πιέσεις στους μισθούς των εργαζομένων για να προσελκύσουν περισσότερα κεφάλαια από τους γείτονές τους. Σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως, είτε η Ευρώπη λειτουργήσει ως ένα αποτελεσματικό σύστημα αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη της για να τα προστατέψει από «συστημικά ρίσκα», είτε (πιεσμένη από Κράτη που είναι στιγμιαία πιο ισχυρά, και τις κοινές τους γνώμες) απλώς θέσει ένα νομικό πλαίσιο για να προωθήσει ένα μεγαλύτερο βαθμό ανταγωνισμού ανάμεσα σε αυτά και τους πολίτες τους, αυτό θα καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Όμως υπάρχει και μία δεύτερη τάση: ένας μετασχηματισμός του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, ο οποίος αποσταθεροποιεί ριζικά την κατανομή της εργασίας στον κόσμο. Έχουμε να κάνουμε με μια νέα παγκόσμια δομή όπου Βορράς και Νότος, ανατολή και Δύση ανταλλάσσουν τώρα θέσεις. Για την Ευρώπη, ή έστω το μεγαλύτερο κομμάτι της, αυτό συνεπάγεται αυτομάτως μια βάναυση αύξηση των ανισοτήτων: κατάρρευση των μεσαίων τάξεων, συρρίκνωση των εξειδικευμένων επαγγελμάτων, μετατόπιση των «volatile» παραγωγικών βιομηχανιών, οπισθοχώρηση του κράτους πρόνοιας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, καταστροφή των πολιτιστικών βιομηχανιών και γενικότερα των δημόσιων υπηρεσιών. Γι αυτό και οι αντιστάσεις ενάντια στην υπερεθνική πολιτική ολοκλήρωση με τη λογική της προστασίας της κυριαρχίας των κρατών θα έχουν ως αποτέλεσμα τελικά την φθορά της άμυνας κάθε κράτους. Θα επισπεύσουν επίσης μια επιστροφή στις εθνικές διαμάχες, που το ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήθελε να ξεπεράσει δια παντός. Ωστόσο, είναι επίσης ξεκάθαρο ότι ακόμα μεγαλύτερη πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης δε μπορεί να προέλθει «από τα πάνω», από μια γραφειοκρατική απόφαση. Απαιτεί δημοκρατική συμμετοχή και προάγεται σε κάθε χώρα και την ήπειρο αυτή καθεαυτή.

5. Λαϊκισμός: κίνδυνος ή διέξοδος;

Δε μπορούμε επομένως παρά να υποβάλουμε την ερώτηση: είναι αυτό που ζούμε η αρχή του τέλους για τη Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα οικοδόμημα που ξεκίνησε 50 χρόνια πριν στη βάση μιας παλιάς ουτοπίας, αλλά τώρα αποδεικνύεται ανίκανη να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι ναι: αργά ή γρήγορα, αυτό θα είναι αναπόφευκτο, και πιθανότατα όχι χωρίς βίαιες αναταραχές. Αν δε βρει το δυναμισμό για ένα νέο ξεκίνημα σε ριζοσπαστικές νέες βάσεις, η Ευρώπη θα καταστεί ένα νεκρό πολιτικό εγχείρημα. Όμως η διάλυση της ΕΕ αναπόφευκτα θα εγκατέλειπε τους λαούς της στους κινδύνους της παγκοσμιοποίησης σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Δε θα διαφέρουν πολύ από πτώματα που τα παρασύρει το ρεύμα στο ποτάμι… Αντιστρόφως, αν και μια επανίδρυση της Ευρώπης δεν εγγυάται σίγουρη επιτυχία, τουλάχιστον της δίνει τη δυνατότητα να κερδίσει κάποια γεωπολιτική ισχύ, προς το συμφέρον της και προς το συμφέρον άλλων. Με μία προϋπόθεση βεβαίως: ότι (η ΕΕ) θα αντεπεξέλθει με θάρρος σε όλες τις προκλήσεις που εμπλέκονται στην ιδέα μιας πρωτότυπης μορφής μετα-εθνικής ομοσπονδίας. Και δεν είναι παρά τεράστιες: το στήσιμο μιας κοινής δημόσιας αρχής, που δεν θα αποτελεί ούτε Κράτος ούτε απλώς «διακυβέρνηση» πολιτικών και ειδικών˙ η διασφάλιση γνήσιας ισότητας μεταξύ των εθνών, με την ταυτόχρονη πάλη ενάντια στον αντιδραστικό εθνικισμό, είτε αυτός βρίσκεται με τη μεριά των «ισχυρών» είτε με τη μεριά των «αδυνάτων»˙ και πάνω απ’ όλα η αναζωογόνηση της δημοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο, προβάλλοντας αντίσταση έτσι στην τρέχουσα διαδικασία «απο-δημοκρατικοποίησης» ή «κρατισμού χωρίς κράτος», που παράγεται από τον νέο-φιλελευθερισμό και την αποικιοποίηση των διοικήσεών της από μια γραφειοκρατική κάστα, που αποτελεί επίσης σε μεγάλο βαθμό την πηγή της διαφθοράς στις δημόσιες αγορές.

Κάτι το προφανές θα έπρεπε να έχει εδώ και καιρό αναγνωριστεί: δεν πρόκειται να υπάρξει πρόοδος προς τον φεντεραλισμό στην Ευρώπη (του τύπου τον οποίο υπερασπίζονται ορισμένοι, και ορθώς πράττουν) αν η ίδια η δημοκρατία δεν προοδέυσει πέρα από τις υπάρχουσες δομές, επιτρέποντας αυξημένη επιρροή του λαού(-ών) στους υπερεθνικούς θεσμούς. Μήπως αυτό σημαίνει πως, για να αντιστρέψουμε την πορεία της τρέχουσας ιστορίας, για να ταρακουνηθούμε από τον λήθαργο μιας αποσυντιθέμενης πολιτικής κατασκευής, θα χρειαζόμασταν κάτι όπως ένας ευρωπαϊκός λαϊκισμός, ένα ταυτόχρονο κίνημα ή μια ειρηνική ανταρσία των λαϊκών μαζών που θα εκφράζουν το θυμό τους ως θύματα της κρίσης ενάντια στους δημιουργούς της και τους επωφελημένους, καλώντας σε έναν έλεγχο «από τα κάτω» ενάντια στα μυστικά πάρε-δώσε και τις κρυφές συμφωνίες που κάνουν οι αγορές, οι τράπεζες και τα Κράτη; Ναι, πράγματι. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κανένα άλλο όνομα με το οποίο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την πολιτική δημιουργία του λαού. Συμφωνώ πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε άλλες καταστροφές και γι αυτό χρειαζόμαστε ισχυρούς θεσμικούς κανόνες και πάνω απ’ όλα την ανάδυση πολιτικών δυνάμεων στην ευρωπαϊκή αρένα, που θα εισαγάγουν μια κουλτούρα ασυμβίβαστων δημοκρατικών ιδανικών και το φαντασιακό σε αυτό τον «μετα-εθνικό» λαϊκισμό. Το ρίσκο όμως είναι μεγαλύτερο αν επικρατήσει ο εθνικισμός σε οποιαδήποτε μορφή του.

6. Ευρωπαϊκή Αριστερά; Που είναι;

Σε αυτό το κομμάτι του κόσμου τέτοιες πολιτικές δυνάμεις αποκαλούνταν παραδοσιακά «η αριστερά». Όμως η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι επίσης τώρα χρεωκοπημένη, σε εθνικό και σε διεθνές επίπεδο. Στον ευρύτερο πολιτικό χώρο, στον οποίο αναφερόμαστε, και ο οποίος επεκτείνεται πέρα από σύνορα, έχει χάσει κάθε δυνατότητα να εκφράσει κοινωνικούς αγώνες ή να προωθήσει χειραφετητικά κινήματα. Έχει παραδοθεί στα δόγματα και το σκεπτικό του νεοφιλελευθερισμού. Συνεπώς έχει αποσυντεθεί ιδεολογικά. Αποστερημένα από κάθε ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, τα κόμματα τα οποία την εκπροσωπούν ονομαστικά αποτελούν τώρα ανίσχυρους σπεκουλαδόρους και σχολιαστές της κρίσης, για την οποία δεν προσφέρουν κάποια συγκεκριμένη συλλογική απάντηση. Έχουν παραμείνει παθητικοί μετά το οικονομικό σοκ του 2008, παθητικοί επίσης όταν οι συνταγές του ΔΝΤ (τις οποίες σε άλλους καιρούς και σε σχέση με άλλες χώρες, καταδίκαζαν με σθένος) επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, παθητικοί επίσης όταν προτάθηκε η «διάσωση του ευρώ» με έξοδα των μισθωτών εργαζομένων και των απλών καταναλωτών. Και αποδείχτηκαν ανίκανοι να προκαλέσουν ένα δημόσιο διάλογο σχετικά με τη δυνατότητα και τα μέσα μιας Ευρώπης της αλληλεγγύης…

Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αναρωτηθούμε, υπό τέτοιες συνθήκες, τι πρόκειται να συμβεί όταν η κρίση περάσει στην επόμενη φάση; Όταν οι εθνικές πολιτικές, όλο και περισσότερο καταπιεστικές, απολέσουν τα κοινωνικά τους περιεχόμενα, ή τα εναπομείναντα κοινωνικά τους άλλοθι; Θα έχουμε κινήματα διαμαρτυρίας, σχεδόν σίγουρα, αλλά θα βρεθούν απομονωμένα, πιθανό να εκτραπούν προς τη βία ή να περάσουν στον ρατσισμό και την ξενοφοβία (που ήδη διογκώνονται γύρω μας). Στο τέλος θα παραγάγουν περισσότερη ανημπόρια, περισσότερη απελπισία. Αυτό είναι τραγικό, εφόσον η καπιταλιστική και η ίδια η εθνικιστική δεξιά, όντας σε θέση άμυνας, είναι στρατηγικά διχασμένη: ήταν ξεκάθαρο όταν το μπλοκάρισμα των δημοσίων ελλειμμάτων ζυγίστηκε με τις επενδυτικές πολιτικές, και θα γίνει ακόμα πιο εμφανές όταν θα κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξη των κοινών ευρωπαϊκών θεσμών (με την βρετανική εξέλιξη να αποτελεί ένα καλό σύμπτωμα σε σχέση με αυτό που έπεται). Παρουσιάστηκε εδώ μια ευκαιρία να αδράξει κανείς μια δυνατή φράση να πει σχετικά. Όμως το ερώτημα απασχολεί επίσης και τους διανοούμενους: τι θα έπρεπε και τι θα μπορούσε να αποτελέσει μια δημοκρατικά επεξεργασμένη πολιτική δράση ενάντια στην κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συνδυάζοντας και τα δύο πεδία (οικονομική διοίκηση και κοινωνική πολιτική), εξοντώνοντας τη διαφθορά και μειώνοντας τις ανισότητες που τη συντηρούν, αναδιαρθρώνοντας τα χρέη και ορίζοντας κοινούς στόχους ούτως ώστε να καταστούν νόμιμες οι μεταφορές φορολογικών πόρων ανάμεσα σε αμοιβαία αλληλοεξαρτώμενα κράτη; Είναι η αποστολή των προοδευτικών διανοούμενων, είτε θεωρούν τους εαυτούς τους ρεφορμιστές είτε επαναστάτες, να συζητήσουν αυτό το θέμα και να πάρουν ρίσκα. Εάν αποτύχουν σε αυτό, τότε είναι αδικαιολόγητοι.

Μετάφραση: Γιώργος Κατσαμπέκης
http://radicaldesire.blogspot.com
-

Μην τολμήσετε να μην διαβάσετε τα links...(διαδώστε το)

-
...υπάρχει κίνδυνος να καραφλιάσετε αλλά μη φοβηθείτε.


Είναι ο μπλόγκερ Ermippos (όχι ο τύπος στη φωτό) και μιλάει για το πως στήνεται/στήθηκε νομοθετικά η απάτη με τις υπερκοστολογήσεις στο ΕΣΥ και στα Ασφαλιστικά Ταμεία.


Ένα ιστορικό με αποδείξεις και ονόματα (και ΦΕΚ και επιστολές και και και) . Να τα διαβάσετε ΟΛΑ.




The truth is out there !!




Από τον Έρμιππο, με διευθύνσεις και ονόματα …;

Μέρος 1ο
http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_17.html

Μέρος 2ο
http://ermippos.blogspot.com/2010/05/2.html

Μέρος 3ο
http://ermippos.blogspot.com/2010/05/3.html

Μέρος 4ο

http://ermippos.blogspot.com/2010/05/blog-post_24.html

Συγχαρητήρια κύριε Ερμιππε !!!
-

lol !

-
«Οι Έλληνες πολιτικοί δεν βλέπουν το χρέος της χώρας τους ως χρέος, αλλά ως εισόδημα»

Το πρόβλημα πολλών αναλύσεων γύρω από την ελληνική κρίση είναι ότι ελάχιστοι από αυτούς που την επιχειρούν έχουν κάποια εμπειρία από την ελληνική πραγματικότητα, κάποια συναναστροφή με τους Έλληνες πολιτικούς και τραπεζίτες, ή έστω κάποια άμεση γνώση των ελληνικών συστημάτων και της πολιτισμικής προδιάθεσης των Ελλήνων.

Προσωπικά είχα μια τέτοια εμπειρία, καθώς από το 2003 έως το 2008 ήμουν διευθύνων σύμβουλος μιας νέας αεροπορικής εταιρίας που επένδυσε €20 εκατομμύρια στη χώρα, προκειμένου να αναπτυχθούν οι αερομεταφορές με υδροπλάνα μεταξύ απομονωμένων νησιών. Επρόκειτο για μια απαραίτητη υπηρεσία, σημαντική για την οικονομία, την υγεία, και την ασφάλεια των ανθρώπων και του κράτους. Η προσπάθειά αυτή, μας έδωσε την ευκαιρία τόσο σε εμένα όσο και στους συνεργάτες μου, να έχουμε άμεση επαφή και πρόσβαση σε όλους του υπουργούς της κυβέρνησης, στους ανώτατους τραπεζικούς, στη τοπική αυτοδιοίκηση, στους γραφειοκράτες και στα ΜΜΕ. Συγχρόνως, γνωρίσαμε την ελληνική εργασιακή ηθική και κουλτούρα, καθώς και το νομικό πλαίσιο που διέπει την εργασία στη χώρα. Βρεθήκαμε όπως αποδείχθηκε, ως άλλη Αλίκη, στη χώρα των θαυμάτων.

Με βάση αυτή την εκτεταμένη εμπλοκή μου στην ελληνική πραγματικότητα, μπορώ να συμπεράνω πως δεν υπάρχει λύση διάσωσης της Ελλάδας επειδή οι Έλληνες και τα απραγματοποίητα πιστεύω τους, όπως και οι πρακτικές τους, δεν διορθώνονται με οποιαδήποτε προσπάθεια διάσωσης.

Κατ`αρχάς, ολόκληρο το πολιτικό και οικονομικό τους σύστημα είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να ξεζουμίζει τις ξένες επενδυτικές προσπάθειες. Να αποσπά χρήματα από τις ξένες τράπεζες και τα άλλα κράτη. Στη πραγματικότητα, το χρέος, η οικονομική βοήθεια, η χρηματοδότηση της ανάπτυξης, και η προσαρμογή των άλλων στο δυσλειτουργικό τους σύστημα, αποτελεί μέρος του επιχειρηματικού τους σχεδίου. Οι πολιτικοί τους δεν αντιμετωπίζουν το χρέος ως τέτοιο, αλλά μάλλον ως εισόδημα. Το ελληνικό κράτος δέχεται χρήματα που δεν μπορεί, δεν θέλει, και δεν έχει καμία πρόθεση να επιστρέψει. Είναι ένα υβριδικό είδος, που συνδυάζει το κόλπο της πυραμίδας (Ponzi scheme), τον ζητιάνο, και τον εξαρτημένο συγγενή.

Σκεφτείτε το. Στην επιφάνεια, δέχονται λεφτά με την υπόσχεση να δράσουν ανάλογα, και να τα επιστρέψουν με τόκο, λειτουργώντας ως καλοί διαχειριστές των χρημάτων. Όμως, τα όποια χρήματα επιστρέφουν, τους έχουν ήδη ξαναδοθεί ως άλλο δάνειο. Στο τέλος δεν έχουν άλλον να μυήσουν, οπότε το όλο σχέδιο καταρρέει. Αυτό είναι το κλασικό Ponzi scheme (πυραμίδα). Όπως άλλωστε φαίνεται και από το κατά κεφαλή ΑΕΠ, καμία παραγωγικότητα δεν δημιουργείται από τα δανεισμένα χρήματα, που όμως θα ήταν απαραίτητη για την αποπληρωμή του δανείου, και έτσι, όπως όλοι οι καταχρεωμένοι άνθρωποι, συνεχίζουν να δανείζονται προκειμένου να επιβιώσουν μέχρις ότου χρεοκοπήσουν ή πάνε φυλακή.

Όπως κάποιοι ζητιάνοι, σου ζητάνε οικονομική βοήθεια επειδή είναι φτωχαδάκια σε δύσκολη κατάσταση και χρειάζονται λεφτά για να αντιμετωπίσουν τις βασικές τους ανάγκες. Απλώς έκαναν κάποια ανθρώπινα λάθη και η τύχη τους, τους εγκατέλειψε. «Δεν φταίω εγώ, φταίει το προηγούμενο κόμμα. Απλά χρειάζομαι μια μικρή βοήθεια για να γυρίσει η τύχη μου». Στη πραγματικότητα όμως, μόλις πάρουν τα λεφτά στα χέρια τους, οι πολιτικοί τα ξοδεύουν για να αγοράσουν ψήφους, και μάλιστα δημιουργούν ψεύτικους μηχανισμούς μέσω των οποίων διοχετεύουν χρήματα στους κομματικούς πάτρωνες ή στις δικές τους τσέπες. Είναι όπως ο ζητιάνος που σπεύδει να αγοράσει οινοπνευματώδη, μόλις μαζέψει αρκετά λεφτά. Καμιά δηλαδή διάθεση για να αγοράσει τρόφιμα ή να πληρώσει το νοίκι. Η εστίαση του είναι στο επόμενο «φτιάξιμο». Κρατήσου στην εξουσία, κρατήσου φτιαγμένος!

Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα θα πρέπει να απομακρυνθεί από την ΕΕ. Για να σωθεί η Ελλάδα από κάποια μόνιμη βλάβη, και για να ισχυροποιηθεί η ΕΕ, θα πρέπει να χωρίσουν οι δρόμοι τους. Η γενική αντίληψη είναι πως η διάσωση της Ελλάδας κρατάει την Ένωση ισχυρή. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ δεν θα έδιωχναν την Αλάσκα αν παρουσίαζε κάποια άσχημη οικονομική διαχείριση…

Όμως η ΕΕ δεν είναι ΗΠΑ. Αν θέλει να έχει δυνατό νόμισμα και οντότητα, θα πρέπει να δείξει σε αυτές τις τριτοκοσμικές οικονομίες όπως την Ελλάδα, ότι δεν παίζει με τους κανόνες και δεν δέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Είναι ήδη πολύ αργά για συμβουλές και χαρτζιλίκια.

Το να πιστεύουμε πως η οικονομική διάσωση της Ελλάδας θα πετύχει, είναι μια θεμελιώδης πλάνη. Οι διασώσεις είναι στέρεες, όταν η οντότητα που είναι να σωθεί, μπορεί να σωθεί. Στη περίπτωση της Ελλάδας, τα δισεκατομμύρια της ΕΕ, είτε 60 είτε 200, θα έχουν τελικά την ίδια κατάληξη που είχαν τα €20 εκατομμύρια που επενδύσαμε εμείς στη προσπάθειά μας να βοηθήσουμε την πανέμορφη αυτή χώρα.

Αν θέλετε να σώσετε την Ελλάδα, διώξτε την.

Steven R. Earle (National Post of Canada- Financial Post)

Η φωτογραφία είναι το δικό μου σχόλιο για το τι έκαναν οι πολιτικές ηγεσίες στη χώρα.

-

Συγκρίνοντας ελλείμματα... πολιτικά,κοινωνικά αλλά και οικονομικά. (Β' μέρος)

-
Έλεγα λοιπόν...

11) ...πως τα δομικά (ακόμα και σε ποιότητα ανθρώπων) και πολιτικά προβλήματα της Ελλάδας ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει μια επίθεση από συμφέροντα εκτός Ε.Ε που είχαν βραχυπρόσθεσμο στόχο την δημιουργία αρνητικών οικονομικών συνθηκών στην Ο.Ν.Ε και μακροπρόθεσμο στόχο (αν το δούμε συστημικά) την οικονομική ευμάρεια κάποιας άλλης γωνιάς της Γης.

12) Η αντίδραση από μέρους της Ε.Ε ήταν ουσιαστικά η εξής : α) προσπαθεί (με την συμβολή του Δ.Ν.Τ) να περιορίσει τα οικονομικά στατιστικά μειονεκτήματα που καταστούν την Ελλάδα στόχο βλ.μέτρα λιτότητας,δημοσιονομικά κτλ. β) Αφού συνειδητοποίησε πως το δομικό πρόβλημα της Ελλάδας (μέσω των κανόνων του οικονομικού συστήματος που η ίδια ή οι Η.Π.Α έχουν ορίσει βλ.CDS,spreads,μόχλευση κτλ.) κινδύνευε να εξαχθεί και σε άλλες χώρες (αλλά για άλλους συστημικούς λόγους) πήρε την απόφαση να πάει κόντρα στο οικονομικό σύστημα που η ίδια έχει δημιουργήσει χρησιμοποιώντας όμως όπλα (εργαλεία) του συστήματος.Με λίγα λόγια τυπώνει καινούργιο χρήμα και μέσω χρηματοοικονομικών εργαλείων προσπαθεί να κάνει τα κρατικά χρέη επαρκώς εξυπηρετούμενα.

**********

13) Η αλήθεια είναι πως το παγκοσμιοποιημένο πρόβλημα που έχει προκύψει με τα κρατικά χρέη έχει ριζική αιτία τους κανόνες που το οικονομικό σύστημα έχει ορίσει για να λειτουργεί , άλλοτε από αποφάσεις/επιλογές πολιτικών ηγεσιών άλλοτε από επιβολή των κανόνων αυτών από οικονομικά κέντρα προς τις πολιτικές ηγεσίες. (κυρίως των ΗΠΑ και της Ε.Ε) .

Μια άλλη αλήθεια είναι πως το πρόβλημα που έχει προκύψει στην Ελλάδα έχει ριζική αιτία τα λάθη των πολιτικών ηγεσιών ως προς το οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας και δευτερευόντως τις επιθέσεις από οικονομικά κέντρα εκτός Ε.Ε.

**********

Τι παίζει λοιπόν για το μέλλον ?

Εγώ βλέπω δυο πιθανότητες :

α) Σε περίπτωση που τα ισχυρά κέντρα αποφάσεων της Ε.Ε αποφασίσουν την συνέχιση του πειράματος Ο.Ν.Ε η πολιτική ενοποίηση είναι επιβεβλημένη.Αλλιώς όποιο εργαλείο του οικονομικού συστήματος και να χρησιμοποιήσουν η "αγορά" θα βρει δικλίδες να το ξεπεράσει και να ξαναεπιτεθεί.Επίσης σε περίπτωση πολιτικής ενοποίησης της Ε.Ε θεωρώ πιθανότατο το ενδεχόμενο η ενοποιημένη Ε.Ε να ζητήσει να αλλάξουν ορισμένοι κανόνες του παγκοσμιοποιημένου οικονομικού συστήματος ούτως ώστε να μειωθεί το συστημικό ρίσκο (βλ.rating agencies και χρηματοοικονομικά εργαλεία που βοηθούν μη κρατικά κέντρα αποφάσεων αν επιτίθονται σε κρατικούς θεσμούς) , με λίγα λόγια σε περισσότερο Κευνσιανό μοντέλο παρά νεοφιλελεύθερο.

β) Σε περίπτωση όμως που κάποια κέντρα αποφάσεων (όπως π.χ Γερμανία) αποφασίσει πως το συστημικό ρίσκο είναι μεγαλύτερο από την δύναμη μιας ενοποιημένης Ε.Ε τότε θεωρώ πιθανή μακροπρόθεσμα ακόμα και την διάλυση του ευρώ που πολύ θα ήθελαν άλλα οικονομικά κέντρα εκτός Ε.Ε .

Από κει και ύστερα , για να το πάω λίγο και στα δικά μας , η Ελλάδα δίχως πολιτική ενοποίηση της Ε.Ε είναι ιδιαίτερα ευάλωτη και αν προσθέσουμε το μειωμένης ικανότητας πολιτικό προσωπικό της χώρας , το δημοσιονομικό , την ικανότητα της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας να ορίζει τους κανόνες όπως επίσης και τα γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής η Ελλάδα βαδίζει στον αέρα δίχως να ορίζει η ίδια την τύχη του λαού της και με καμμία προοπτική μεσοπρόθεσμης επανάκαμψης.

**********

Προσωπικά είμαι ιδιαίτερα μπερδεμένος ,

πραγματικά δεν έχω ιδέα τι θα ήταν καλύτερο πρώτα για εμάς και δευτερευόντως για το παγκόμσιο οικονομικό σύστημα (άρα και για την ανθρωπότητα).

Για αυτό που είμαι σίγουρος είναι πως πρέπει να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού (παγκοσμιοποιημένο οικονομικό μοντέλο) και για να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού πρέπει οι πολιτικές ηγεσίες να συνειδητοποιήσουν πως αυτοί ορίζουν το παιχνίδι και κανένας άλλος , και ναι μεν για να υπάρχει ευμάρεια πρέπει η οικονομική ανάπτυξη να υφίσταται αλλά επίσης να αναδιανέμεται.

Ως προς την Ελλάδα θεωρώ πως η αναδιάρθρωση του χρέους που πολλοί υποστηρίζουν θα μας απομονώσει τόσο πολύ που το δικό μας οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης δεν θα αντέξει και θα καταρεύσσει (δεν είμαστε ούτε καν Αργεντινή σε θέματα εσωτερικής παραγωγικής δυνατότητας) .Αυτό σημαίνει πως ναι μεν οι προύχοντες θα χάσουν πολλά εντός Ελλάδας αλλά αυτοί που θα πληρώσουν με πραγματική πείνα (σε στυλ Αργεντινής) θα είμαστε όλοι εμείς οι απλοί της μεσσαίας και μικρο αστικής τάξης.

Θεωρώ πως στο δικό μας οικονομικό υποσύστημα οι αλλαγές υπο-κανόνων είναι επιβεβλημένες . Το ποιός θα τις υποδείξει,εγκρίνει και εφαρμόσει (από τη στιγμή που μιλάμε για μακρά περίοδο) θα είναι στο χέρι του λαού που θα χρειαστεί να αποδείξει πως πλέον έχει ωριμάσει.

Τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα , κατά την ταπεινή μου άποψη , είναι προ πολλού πεθαμένα για να μπορέσουν να προωθήσουν τις αλλαγές των κανόνων.Η θεοποίηση προσώπων είναι η παλιά μόδα που επανέρχεται ελλείψη ρεαλιστικών λύσεων (οι πασόκοι με τον ΓΑΠ , οι Νδκράτες με τον ΣΑΜ) αλλά αν κοιτάξεις από πίσω τους η σαπίλα ξεχειλίζει.

Επίσης θεωρώ επιβεβλημένη την επαναδόμηση της κοσμοθεωρίας αυτών που αντιδρούν ως προς το σύστημα με την λογική το γκρεμίζουμε και το ξαναφτιάχνουμε (π.χ κομμουνιστική Αριστερά,άκρα Αριστερά και λοιπές αντιδραστικές δυνάμεις) .

Το λέω αυτό διότι απ' ότι κατάλαβα με τα τελευταία γεγονότα , συνδέοντάς τα με τα ιστορικά γεγονότα της Αργεντινής , αν πας να πειράξεις δομικά στοιχεία του συστήματος δίχως να έχεις προνοήσει για ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης το πιθανότερο είναι να χτυπήσεις αυτούς που θεωρείς συμμάχους σου , δηλαδή τα μη προνομιούχα τμήματα της κοινωνίας.

**********

Υ.Γ Τα παραπάνω δυο ποστς είναι γραμμένα όπως να'ναι , θεωρώ απίθανο να καταλάβει κανείς αυτά που έχω στο μυαλό μου διαβάζοντάς τα . Οι ανακρίβειες και τα λάθη στα δυο αυτά ποστς είναι πολλά και όποιος έκανε το λάθος να τα διαβάσει και τα δυο πολλάν μπράβον για την υπομονή σας. Είχα να γράψω πάρα πολύ καιρό και απ' ότι φαίνεται η συγγραφή είναι σαν το μπάσκετ , αν λείψεις καιρό χάνεις την φόρμα σου.

Anyway , that's life .
-

Συγκρίνοντας ελλείμματα... πολιτικά,κοινωνικά αλλά και οικονομικά. (Α' μέρος)

-
Γειά χαρά !

Αρχίζω την αρίθμηση χρονολογικά γιατί αλλιώς θα χάσω την μπάλα.Oι υπεραπλουστεύσεις γίνονται γιατί αν το αναλύσω παραπάνω θα μας πάρει το σούρουπο κι έχω και meeting αργότερα.Σόρρυ εκ των προτέρων.Το λέω από τώρα ότι θα γράψω απνευστί το κείμενο κι άμα δείτε καμμιά χοντρή βλακεία παρακαλώ μη διστάσετε να με διορθώσετε.

1) Το 2008 με την περίφημη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση οι πολιτικές ηγεσίες των μεγαλύτερων οικονομικά κρατών , στα οποία προέκυψαν και οι μεγαλύτερες ζημιές , επέλεξαν να αντιμετωπίσουν αυτό το ιδιωτικό έλλειμα (χασούρα το λέμε εμείς οι μπακάληδες) που προέκυψε κρατικοποιώντας το.Σημαντική λεπτομέρεια πως το έλλειμα που δημιουργήθηκε προέκυψε από τον κλάδο της επενδυτικής τραπεζικής (το αεράτο χρήμα).

2) Κρίνοντας εκ των υστέρων , η επιλογή αυτή μάλλον ήταν αναπόφευκτη αν το δεις από την συστημική του πλευρά.Δηλαδή αν δεν κρατικοποιούσαν τις ζημιές το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είχε πολλές πιθανότητες να καταρρεύσει σε περίπτωση που αυτές οι ζημιές διαχέονταν και στην πραγματική οικονομία (επιχειρήσεις και πολίτες).

3) Η κρατικοποίηση λοιπόν αυτών των ζημιών διόγκωσε , εκτός προγραμματισμού , τα κρατικά χρέη με αποτέλεσμα κρατικοί προυπολογισμοί να χρειάζονται μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ τους για να εξυπηρετούν το χρέος αυτό.

4) Το ότι μεγαλύτερο μέρος του ετήσιου ΑΕΠ πήγαινε σε αποπληρωμές χρεών ανάγκασε τα κράτη να προβούν σε ενέργειες ούτως ώστε να μειώσουν τις κρατικές δαπάνες.Διότι αν δεν μείωναν κρατικές δαπάνες τα δημοσιονομικά ελλείματα που θα προέκυπταν θα διόγκωναν τα επιτόκια δανεισμού των κρατών.

**********

5) Η Ελλάδα αντιθέτως δεν κρατικοποίησε ιδιωτικά ελλείματα αφού τα δικά της χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δεν εκτέθηκαν σε αυτήν την παγκοσμιοποιημένη χασούρα των επενδυτικών τραπεζών.

6) Είχε όμως ένα πρόβλημα από πριν , το χρέος της ήταν ήδη τεράστιο και το έλλειμά της δυσανάλογο με την παραγωγή της για να μπορεί να εξυπηρετεί μόνη της αυτό το χρέος.Με λίγα λόγια η Ελλάδα είχε από πριν τα ίδια προβλήματα που προέκυψαν σε άλλα κράτη λόγω της κρίσης του 2008.

**********

7) Με την κρίση του 2008 προέκυψε ακόμα ένα συστημικό πρόβλημα . Πλέον , με τόσο μεγάλα κρατικά χρέη και με την δυσκολία εξυπηρέτησής των , τα ισχυρότερα οικονομικά κράτη αντιλήφθηκαν πως ο οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ τους δεν είχε να κάνει απλά με διαγωνισμό του ποιά οικονομία θα βγάλει περισσότερα κέρδη αλλά με την επιβίωση των πολιτών τους . Διότι η μείωση των κρατικών δαπανών υπέρ της εξυπηρέτησης των χρεών τους ήταν τόσο μεγάλη που ορισμένα δεν είχαν πια την δυνατότητα να δαπανούν για τους πολίτες τους (π.χ Ελλάδα , αλλά αυτή είπαμε για διαφορετικούς λόγους) και ειδικά για τους πολίτες που επιβίωναν από τις κρατικές δαπάνες .

8) Οι πολιτικές ηγεσίες με τη σειρά τους κατάλαβαν πως αν δεν ανταγωνιστούν σκληρότερα τις άλλες οικονομίες οι πολίτες τους θα τους γύριζαν την πλάτη . Έτσι , στα πλαίσια αυτού του σκληρότερου ανταγωνισμού μεταξύ κρατών , προέκυψε και η κρίση των κρατικών ομολόγων (οι λεπτομέρειες για το πως διεξάγεται ένας τέτοιος οικονομικός πόλεμος με τα ομόλογα λίγη σημασία έχει για τους μη γνώστες) . Η ουσία είναι πως αυτός ο οικονομικός πόλεμος είναι θέμα μιας αλυσίδας επιβίωσης μακροπρόθεσμα πολιτών και βραχυπρόθεσμα πολιτικών ηγεσιών.

**********

9) Ο πόλεμος λοιπόν ξεκίνησε και ο πρώτος που τέθηκε ως στόχος ήταν η Ελλάδα . Γιατί όμως η Ελλάδα ? Ήταν θέμα Έθνους όπως πολλοί ηλιθιωδώς πιστεύουν ? Όχι βέβαια , στόχος τέθηκε η Ελλάδα διότι τα προβλήματα που είχε ΔΕΝ ήταν προβλήματα που προέκυψαν από την κρίση του 2008 αλλά προβλήματα χρόνια και δομικά.Με αποτέλεσμα να γνωρίζουν οι επιτιθέμενοι πως δεν ειχε περιθώρια αντίδρασης.

10) Τα προβλήματα που είχε η Ελλάδα λοιπόν ήταν χρόνια και συσωρευμένα . Ποιός τα δημιούργησε όμως αυτά τα προβλήματα ? Εδώ πρέπει να βάλουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο και να πούμε πως αυτά τα προβλήματα τα δημιουργήσαμε όλοι μας.Ναι μεν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχει το φαιδρό μας πολιτικό σύστημα αλλά για να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας πρέπει να αποδεχθούμε την πικρή αλήθεια.Το οργανωμένο σύστημα που λέγεται Ελλάδα είναι ανεπαρκές λόγω νοοτροπίας και παιδείας κυρίως.

(η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο , same bat-time , same bat-channel)
-

Η κοινωνία που αντιδρά εκπροσωπείται πολιτικά ?

-
Ένα ερώτημα που με βασανίζει από εχθές προβληματιζόμενος για το μετά...

Σύμφωνώ , το Πασόκ και η ΝΔ μέσω των μελών τους και των στελεχών τους έχουν υπογράψει συμφωνίες επιζήμιες για το λαό προς όφελος των ιδίων και των αφεντικών τους.

Σύμφωνώ , η κυβέρνηση , η αξιωματική αντιπολίτευση και οι άλλοι 3 κοινοβουλευτικοί θεσμοί εκπροσώπησης του λαού έχουν πει ασύστολα ψεύδη ο καθένας για δικό του όφελος.

Σύμφωνώ , υπάρχουν παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα που πειραματίζονται παίζοντας με θεσμούς και χρηματοοικονομικές φούσκες.

Συμφωνώ , υπάρχουν και οι προβοκάτορες.

Συμφωνώ , υπάρχει πολιτικό αδιέξοδο για μεγάλη μερίδα της μικρής μας κοινωνίας.

Σε όλα αυτά τα δεδομένα δεν υπάρχει ίχνος ελπίδας.

Ερωτώ λοιπόν , ποιες είναι οι επιλογές της κοινωνίας που αντιδρά ούτως ώστε να εκπροσωπηθεί πολιτικά ?

Απαντώ , καμμία.

Οι επιλογές λοιπόν που έχει η κοινωνία αυτή τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή είναι δυο.

1) Προσπαθεί (με ποιο τρόπο άραγε?) να καθαρίσει τους υπάρχοντες κομματικούς θεσμούς από το σάπιο τους μέρος και επαναφέρει την πολιτική εκπροσώπηση σε αυτούς τους θεσμούς.

2) Συσπειρώνεται σε νέους θεσμούς , δημιουργημένους από τους ίδιους που έχουν την ανάγκη να εκπροσωπηθούν πολιτικά.

Η άποψή μου είναι πως οι υπάρχοντες θεσμοί πολιτικής εκπροσώπησης (κόμματα) δεν είναι σε θέση να αυτοκαθαρθούν , επίσης άποψή μου είναι πως ούτε η κοινωνία έχει τη δυνατότητα να καθαρίσει με την ψήφο της αυτούς τους θεσμούς.Όχι επειδή δεν έχει το επίπεδο να το κάνει (αν και εδώ δέχομαι πως ίσως να έχω άδικο) αλλά επειδή έχει δομηθεί έτσι το σύστημα , που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε , ούτως ώστε να μην μπορεί κανείς να διακρίνει τον ψεύτη από τον τίμιο.

Η συλλογιστική μου οδηγεί σε μια μόνο επιλογή κι αυτή είναι η μόνη ορθολογική που μου έχει απομείνει για να μην οδηγηθεί η χώρα σε χαοτικά φαινόμενα Αργεντινής.

Σε βάθος χρόνου η κοινωνία πρέπει να ξαναδημιουργήσει θεσμούς πολιτικής εκπροσώπησης. Πρέπει να δημιουργηθούν εκ του μηδενός καινούργια πολιτικά κόμματα από ανθρώπους έχοντες ανάγκη πολιτικής εκπροσώπησης.

Παγκοσμίως η ιδεολογική διαμάχη έχει περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο από ότι ήταν πριν 30 χρόνια.Η διαμάχη αφορά κυρίως το ποσοστό κρατικής παρέμβασης σε θέματα ιδιωτικού τομέα και πως ο δημόσιος τομέας μπορεί να γίνει παραγωγικός προς όφελος των πολιτών που υπηρετεί και όχι των εκκάστοτε πολιτικών προισταμένων.

Ο φαύλος κύκλος αποξενωμένης πολιτικής ελίτ και αντιδραστικής κοινωνίας που δεν ξέρει τι θέλει πρέπει επιτέλους να τελειώσει γιατί η θεωρία του χάους λέει πως αν δεν υπάρξει ο παράξενος ελκυστής ο οποίος θα προσφέρει στο χάος την στιγμιαία γαλήνη τότε το χάος θα εξακολουθεί να υφίσταται.
-

Οι λύσεις είναι απλές αλλά οι κυβερνώντες επιλέγουν να μην τις υλοποιούν.

-
Από τον Geo

"Έτσι όπως δυστυχώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στο ελληνικό κράτος, η οποιαδήποτε μεταρρύθμιση (ή διαρθρωτική αλλαγή ή όπως αλλιώς ονομάζεται …. δεν έχει σημασία) προϋποθέτει απαραιτήτως την άμεση δημιουργία δύο ολοκληρωμένων βάσεων δεδομένων: μιας βάσης φορολογικών δεδομένων και μιας αντίστοιχης ασφαλιστικών. Μόνο με αυτόν τον τρόπο είναι δυνατή η άμεση παράκαμψη και η αποφυγή όλων των στρεβλώσεων που έχει δημιουργήσει η παρουσία του κράτους στην οικονομική ζωή της χώρας. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δικαιολογία ο συνήθης ισχυρισμός ότι απαιτείται χρόνος για την δημιουργία αυτών των βάσεων. Ας προχωρήσει άμεσα η πολιτεία σε προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού και ας ορίσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του συγκεκριμένου έργου (εννοείται εντός του έτους).
Εάν δημιουργηθούν αυτές οι βάσεις: 1. Θα καταπολεμηθεί άμεσα η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή 2. Θα καταστεί δυνατή η ηλεκτρονική υποβολή όλων των δηλώσεων (φορολογικών, ασφαλιστικών κλπ) των πολιτών και συνακόλουθα θα εξοικονομηθεί πολύτιμος καθημερινά χαμένος χρόνος επαφής με τις δημόσιες υπηρεσίες ενώ θα περιορισθεί και η συναλλαγή με τους δημόσιους υπάλληλους. 3. Θα καταστεί δυνατή η on line σύνδεση των λογιστηρίων των επιχειρήσεων και των φυσικών προσώπων – επιτηδευματιών με τις εφορίες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Έτσι θα είναι δυνατή όχι μόνο η άμεση κατάργηση του ΚΒΣ αλλά και η διενέργεια άμεσων και εντατικών φορολογικών και ασφαλιστικών ελέγχων. 4. Θα καταστεί δυνατή η άμεση ολοκλήρωση των διαδικασιών ίδρυσης νέων επιχειρήσεων. 5. Θα περιορισθούν δραστικά οι δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης και οι παράνομες συνταγογραφήσεις.
Τα ανωτέρω μέτρα σε συνδυασμό με (α) την καθιέρωση της υποχρέωσης διενέργειας όλων των συναλλαγών που είναι ανώτερες ενός συγκεκριμένου ποσού (πχ 500 ευρώ) είτε ηλεκτρονικά είτε μέσω τραπεζών (β) την ίδρυση μιας ενιαίας αρχής αρμόδιας για την παρακολούθηση και την πληρωμή της μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων (γ) την άμεση μετατροπή όλων των φορολογικών και ασφαλιστικών υπηρεσιών σε κέντρα εξυπηρέτησης των πολιτών (έστω και εάν αυτό συνεπάγεται ότι θα υπάρξουν δημόσιοι υπάλληλοι που θα πληρώνονται χωρίς να κάνουν τίποτα – έτσι και αλλιώς αυτό συμβαίνει και σήμερα, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά) θα αποτελέσουν την βάση για την πραγματική ανάπτυξη της χώρας.
Σε διαφορετική περίπτωση η χώρα είναι δυστυχώς καταδικασμένη και μαζί με αυτή και οι πολιτες της. Διότι όσα μέτρα και εάν λαμβάνονται, εάν δεν υπάρχει ποτέ ο μηχανισμός υλοποίησης και παρακολούθησης της εφαρμογής τους δεν έχουν καμία πρακτική αξία. Το μόνο που θα διαιωνίζεται είναι η στρέβλωση συγκεκριμένων καταστάσεων σε όφελος συγκεκριμένων ομάδων προσώπων και σε βάρος της ολότητας. Η μόνη σημαντική διαφοροποίηση είναι ότι δυστυχώς σήμερα οι επιπτώσεις είναι πλέον άμεσα ορατές και μετρήσιμες αφού το σύστημα που έχει οικοδομηθεί εδώ και τριάντα χρόνια έχει φθάσει πραγματικά στα όριά του."

-

"Είναι δεδομένο ότι συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού για λόγους είτε αντικειμενικούς (πχ. ηλικία) είτε υποκειμενικούς (μη εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες) δεν θα έχουν άμεσα την δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τις δυνατότητες που θα προσφέρει η ηλεκτρονική διασύνδεση (διότι ουσιαστικά για αυτό μιλάμε) όλων των δημόσιων υπηρεσιών. Κατά συνέπεια η μετατροπή όλων των φορολογικών και ασφαλιστικών υπηρεσιών σε κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών για τα συγκεκριμένα ζητήματα θα αποτελούσε μια λύση που θα συντελούσε αποφασιστικά στην εξυπηρέτηση αυτών των ομάδων πληθυσμού (οι υπάλληλοι που θα στελεχώσουν αυτές τις υπηρεσίες – κέντρα θα είναι υποχρεωμένοι να συμπληρώνουν φορολογικές και ασφαλιστικές δηλώσεις, να εκίδουν άμεσα πιστοποιητικά, να διενεργούν και να αποδέχονται πληρωμές κλπ.) Παράλληλα με αυτή την μετατροπή θα έπρεπε: (α) να προχωρήσει άμεσα η αλλαγή των οργανογραμμάτων και των κανονισμών προσωπικού όλων των δημόσιων υπηρεσιών (β) όλοι οι νεώτεροι σε ηλικία καθώς και οι κατέχοντες ειδικές γνώσεις δημόσιοι υπάλληλοι να απορροφηθούν άμεσα στις ελεγκτικές υπηρεσίες που θα πρέπει να ανασυγκροτηθούν.
Με άλλα λόγια η λογική είναι η ακόλουθη: καλώς ή κακώς το δημόσιο καταβάλλει μισθούς σε ανθρώπους οι οποίοι δεν εργάζονται επαρκώς είτε διότι δεν το επιθυμούν οι ίδιοι είτε διότι εκμεταλλευόμενοι τις στρεβλώσεις του συστήματος βρίσκουν πεδίο συναλλαγής με τον απλό πολίτη. Είναι δεδομένο ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί άμεσα να εξομαλυνθεί (δεν είναι δυνατό όλοι αυτοί ούτε να απολυθούν ούτε συνταξιοδοτηθούν – και στην μια και στην άλλη περίπτωση οι κοινωνικές επιπτώσεις θα ήταν εκρηκτικές). Οπότε η μόνη λύση που απομένει είναι να αξιοποιηθούν άμεσα όσοι από αυτούς είναι ικανοί (στελέχωση ελεγκτικών μηχανισμών) ενώ οι υπόλοιποι θα απασχοληθούν με κάτι που τουλάχιστον θα σχετίζεται άμεσα με την εξυπηρέτηση των πολιτών. Σταδιακά βέβαια με την πάροδο του χρόνου και καθώς θα αποχωρούν οι αρχαιότεροι, δεν θα αντικαθίστανται (οπότε έτσι θα μειώνεται και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων) ενώ παράλληλα θα τίθενται ολοένα και πιο αυστηρά κριτήρια αποδοτικότητας και αξιολόγησης.
Πάντως σε κάθε περίπτωση είναι ανάγκη να σημειωθεί ότι όλα αυτά θα πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα (ει δυνατόν από …. χθες). Διότι σε διαφορετική περίπτωση η κατάσταση θα αντιμετωπίζεται μόνο με αύξηση του ΦΠΑ και του φόρου στα καύσιμα (λογικό είναι, αφού δεν υπάρχει φορολογική και ασφαλιστική βάση επιβολής φορολογίας – κανείς δεν έχει στην κατοχή του στοιχεία που να του υποδεικνύουν πηγές άντλησης εσόδων και διεύρυνσης της φορολογικής και ασφαλιστικής βάσης – άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αυξάνει τις επιβαρύνσεις είτε πρωτογενώς σε όλες τις ομάδες πληθυσμού είτε μόνο σε όσους ήδη γνωρίζει από τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του."
-

Και το δούλεμα πάει σύννεφο.

-
Δεν θα σταθώ στις προεκλογικές δεσμεύσεις του Πασόκ , δεν θα σταθώ καν στο παρουσιαζόμενο ως κόμμα Πασόκ (που λογίζεται πια με δυο τρόπους , το Πασόκ ως τηλεοπτική οντότητα που είναι το φανερό και το Πασόκ ως κομματικός στρατός συγκρουόμενων συμφερόντων που είναι το κρυφό).Εγώ θα σταθώ στο κρυφό του προσωπείο και τους συμμάχους τους.

Για να ξεκινήσω το παρόν ποστ , αφορμή ήταν οι διάλογοι που διαβάζω τελευταία στο forum του antinews περί Δ.Υ και Ι.Υ και της διαμάχης μεταξύ των για το ποιός πρέπει να δώσει περισσότερα ποιός πρέπει να φορολογηθεί πιο πολύ κτλ. για να ξεφύγουμε από τη δημοσιονομική κατάρευση.

Ο στρατός λοιπόν του Πασόκ βρίσκεται σε πόλεμο , αντίπαλοι είναι όσοι δεν εκμεταλεύονται τις εκροές του δημοσίου χρήματος από τα κρατικά ταμεία.Σύμμαχοι όσοι εκμεταλεύονται αυτές τις εκροές οιουδήποτε χρώματος εξ' ού και η συναινέσεις εκ μέρους της ΝΔ και του ΛΑΟΣ.Οι στρατοί δηλαδή που τάιζαν εδώ και 40 χρόνια ΝΔ και Πασόκ επιτέλους συμμάχησαν!!Εθνική συμφιλίωση λαμογιών για να μην χάσουν τις κεκτημένες μέσω ψηφοθηρικών και ιδιωτικών εκβιασμών εκροές δημοσίου χρήματος.

Τα οικονομικά μέτρα που εξήγγειλε ο ΓΑΠ δεν αγγίζουν ούτε τρίχα του δομικού προβλήματος.Κρύβουν μέρος της σαπίλας για τα μάτια των Ευρωπαίων και τίποτα παραπάνω εκτός του σοβαρότατου γεγονότος ότι διχάζει τεχνηέντως κοινωνικές ομάδες.

Η διχόνια όμως μπορεί και να επιφέρει σοβαρότατες επιπτώσεις σε καιρό ύφεσης.

Οι στρεβλώσεις είναι τόσες πολλές και τόσο ριζωμένες που αν δεν υπάρξει νέος κομματικός μηχανισμός αποδεσμευμένος από τους κρατούντες τις εκροές δημοσίου χρήματος τα τελευταία 40 χρόνια οι απλοί και νομιμόφρονες πολίτες αυτού του τόπου θα εξεγερθούν και πολύ καλά θα κάνουν.

Αυτή η προειδοποίηση (που έχει λεχθεί από πολλούς) από τη μεριά μου τουλάχιστον δεν απευθύνεται σε πολιτικές δυνάμεις ή κοινωνικούς θεσμούς αλλά στους νοήμονες και έχοντες την διάθεση να δράσουν πολίτες (που δεν μας έχουν μείνει και πολλοί) για να ξεκινήσουν διαδικασίες εξεύρεσης τρόπου πολιτικής έκφρασης μέσω ενός καινούργιου κομματικού φορέα.

Μας δουλεύουν παιδιά όλους , ξυπνάτε !
-

Ψεύτες , υποκριτές και λαοπλάνοι μια ζωή.

-
"Με την μόλις κυκλοφορήσασα απόφαση ("κλικ" στην εικόνα για μεγέθυνση) του Υπουργού Οικονομικών (Αθήνα, 25 /1 2010, αριθ. πρωτ. 2/4431) αναγγέλλεται η περικοπή κατά 10% των πιστώσεων για όλους τους φορείς του δημοσίου, με εξαίρεση (...) των πιστώσεων:

-της Βουλής των Ελλήνων,
-της προεδρικής χορηγίας,
-των βουλευτικών αποζημιώσεων,
-των αμοιβών των πάσης φύσεως «πολιτικών» υπαλλήλων (όλων δηλαδή των «κολλητών» του πολιτικού συστήματος),
-των...αμοιβών των στρατιωτικών και αστυνομικών (τους οποίους το σύστημα θωπεύει για προφανείς λόγους), και
-των συντάξεων των δημοσίων «λειτουργών» (των υψηλόμισθων δηλαδή μεγαλομανδαρίνων του μικροελλαδικού κράτους).
Χωρίς αμφιβολία, η απόφαση αποτελεί συνταγή πρώτης τάξεως για λαϊκή εξέγερση κατά της «κυνοβουλευτικής» αυτής δημοκρατίας, με άγνωστες συνέπειες για την τύχη της χώρας μας.

Διαβάστε περισσότερα: http://greece-salonika.blogspot.com/2010/02/blog-post_9964.html#ixzz0eU7cqnMN

Βάλτε ζώνη !!

-
Από το Olympia.gr

Τραγωδία για την Ελληνική οικονομία και μέγα φιάσκο Παπακωνσταντίνου – ΠΑΣΟΚ: Δανειστήκαμε 2 Δισ με τριπλάσιο επιτόκιο! Περίγελος η “Νέα Διακυβέρνηση” στην Ευρώπη! Συγκεκριμένα:

Η Ελλάδα δανείστηκε με επιτόκιο στα εξάμηνα έντοκα 1,38% αντί 0,59% του “Μαύρου Δεκέμβρη”! Όταν η Αθήνα καιγόταν δηλαδή και τα διεθνή μέσα μετέδιδαν εικόνες καταστροφής σε όλο τον πλανήτη.

Στα ετήσια, τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά: 2,20% αντί 0,91% του προηγούμενου δανεισμού!

Ήδη πριν λίγες εβδομάδες δανειστήκαμε άλλα 2 δις Ευρώ με spread ρεκόρ 250 μονάδες βάσης.

Επιπλέον, πλησιάζει το τελικό Βατερλώ αφού βγαίνουμε στην αγορά για τα έντοκα των 13 ημερών όπου προβλέπεται και κει νέο ρεκόρ

(συνέχεια εδώ)
-

Καλές Γιορτές και Καλή Χρονιά σε όλους.

Ο βίος και η πολιτεία των Moody΄s, S&P, Fitch !

-
του Μιχαήλ Γελαντάλι

H ιστορία αρχίζει πριν από περίπου 100 χρόνια, όταν στις ΗΠΑ ξεκίνησε η κατασκευή του τεράστιου σιδηροδρομικού δικτύου. Η εύρεση εκείνων των επενδυτών, οι οποίοι θα ήταν διατεθειμένοι να χρηματοδοτήσουν με αρκετά υψηλά ποσά τις, άγνωστες τότε, εταιρείες κατασκευής σιδηροδρομικών δικτύων, ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Εκείνη ακριβώς την εποχή ο John Moody, ένας πανέξυπνος χρηματοοικονομικός αναλυτής, διέγνωσε το πρόβλημα και διέκρινε τη λύση του, δημιουργώντας το 1909 την πρώτη εταιρεία αξιολόγησης πιστωτικών κινδύνων.

Επινοώντας την αξιολόγηση με τα αρχικά γράμματα του αλφαβήτου (ABC), καθιέρωσε τη βαθμολογία «ΑΑΑ» (και τα παράγωγά της), που έκτοτε υποδηλώνει το χαμηλότερο δυνατό ρίσκο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ένας επενδυτής όταν δανείζει τα χρήματά του σε μία επιχείρηση (σε ένα κράτος κ.λπ.).

Σύντομα, το 1916, εισήλθε στον χώρο η Standard Statistics (η σημερινή Standard & Poor’s), ενώ ακολούθησε η Fitch (1924). Αυτό το ολιγοπώλιο, το «trio inferno» (η τριάδα-κόλαση, ελληνιστί), όπως πλέον αποκαλείται διεθνώς, κατέχει σήμερα το 95% της παγκόσμιας αγοράς.

Έτσι, σταδιακά, μπαίνουν οι βάσεις για την... επικυριαρχία των περίφημων «τριών αδελφών». Σύμφωνα με μελέτη του κ. Β. Βιλιάρδου (οικονομολόγος - πτυχιούχος ΑΣΟΕΕ με μεταπτυχιακές στο Hamburg Universitat), τόσο ο τζίρος όσο και τα τεράστια καθαρά κέρδη των «τριών αδελφών», τα οποία πλησιάζουν το 40%, αναδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη διαχρονική αξία της επιχειρηματικής ιδέας.

Η είσοδος δε του κ. Warren Buffett στη Moody’s (αυξημένη πληροφόρηση, ενδεχομένως «έγκαιρη» γνώση των αξιολογήσεων πολλών εταιρειών κ.λπ. - εάν τυχόν γνωρίζεις από πριν την ύστερη υποτίμηση της πιστοληπτικής ικανότητας μίας επιχείρησης ή ενός κράτους, μπορείς να κερδίσεις τεράστια ποσά) ερμηνεύει, σε κάποιον βαθμό βέβαια, ένα μέρος των πασίγνωστων επενδυτικών επιτυχιών του.

Παραμένει φυσικά παράδοξο το γεγονός ότι οι υπόλοιπες ανεπτυγμένες οικονομίες (Ε.Ε., Ιαπωνία κ.λπ.) δεν κατάφεραν ή δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν ανάλογες εταιρείες, αφήνοντας έρμαια στις διαθέσεις των αμερικανικών εταιρειών αξιολόγησης τόσο τις επιχειρήσεις τους όσο και τους δημόσιους τομείς τους (αλίμονο σε μία επιχείρηση ή σε ένα κράτος που τυχόν βρεθεί, για παράδειγμα, στο στόχαστρο της Standard & Poor’s).

--- Πώς «δουλεύει» το σύστημα

Περαιτέρω, τον Ιούνιο του 1999, όταν ξεκίνησε η συνθήκη της Βασιλείας ΙΙ, στο πλαίσιο της οποίας λειτουργούν (επιβλέπονται) τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αποφασίστηκε η συσχέτιση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών με τη «νόμιμη» αξιολόγηση των επενδυτικών τους τοποθετήσεων.

Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δηλαδή, τα οποία επενδύουν σε χρεόγραφα με υψηλή πιστωτική αξιολόγηση, χρειάζεται να δεσμεύουν σημαντικά χαμηλότερα εγγυητικά κεφάλαια - οπότε μπορούν να πολλαπλασιάζουν τις πιστώσεις τους (ακολούθησε ο χορός της υπερχρέωσης και η απόλυτη ηγεμονία των εταιρειών αξιολόγησης).

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τους κανόνες της Βασιλείας ΙΙ, για την αγορά ενός επενδυτικού προϊόντος αξίας 1.000.000 ευρώ, με αξιολόγηση «ΑΑΑ», η τράπεζα υποχρεώνεται να κατέχει ίδια κεφάλαια ύψους μόλις 5.600 ευρώ (περίπου 178 φορές λιγότερα). Εάν όμως η αξιολόγηση του προϊόντος μειωθεί στο «Ba1», τότε το πιστωτικό ίδρυμα οφείλει να αυξήσει τα ίδια κεφάλαιά του, για το ίδιο προϊόν, στις 200.000 ευρώ (μόλις 5 φορές λιγότερα, έναντι 178 του προηγουμένου).

Τέλος, εάν η αξιολόγηση μειωθεί ακόμη περισσότερο, στο «B1», τότε η τράπεζα είναι υποχρεωμένη να διατηρεί ολόκληρο το ποσό (100%) ως «αντίκρισμα» - επομένως χρειάζεται 178 φορές περισσότερα ίδια κεφάλαια για ένα χρεόγραφο «Β1» από ό,τι για ένα χρεόγραφο με την αξιολόγηση «ΑΑΑ» (ας φανταστούμε εδώ τι σημαίνει για μια χώρα -η οποία έχει διαθέσει ομόλογα του Δημοσίου της στις τράπεζες- η ενδεχόμενη υποτίμηση της πιστοληπτικής της ικανότητας: σε σχέση τόσο με το επιτόκιο που η ίδια πληρώνει όσο και με τα επιπλέον κεφάλαια που πρέπει να δεσμεύσουν ξαφνικά οι τράπεζες οι οποίες έχουν ήδη αγοράσει τα ομόλογά της).

Ως εκ τούτου, η αξιολόγηση έχει άμεση σχέση τόσο με την κεφαλαιακή επάρκεια όσο και με τον όγκο των συναλλαγών ενός πιστωτικού ιδρύματος, αφού όσο καλύτερη αξιολόγηση διαθέτουν τα προϊόντα (χρεόγραφα) στα οποία επενδύει, τόσο λιγότερα ίδια κεφάλαια χρειάζεται και τόσο περισσότερες πιστώσεις μπορεί να προσφέρει στους υπόλοιπους πελάτες του (χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων, καταναλωτών κ.λπ.).

Από την αντίθετη πλευρά, όταν μειώνεται η αξιολόγηση των χρεογράφων, στα οποία έχει ήδη επενδύσει η τράπεζα, είναι υποχρεωμένη να αποσύρει πολλαπλάσιες πιστώσεις από την κανονική αγορά, έτσι ώστε να διατηρήσει την υποχρεωτική από τη νομοθεσία κεφαλαιακή της επάρκεια - με δυσμενείς συνέπειες αφενός μεν για την πραγματική οικονομία (πιστωτική παγίδα), αφετέρου δε για την ίδια (μείωση του τζίρου και των κερδών της).

Συνεχίζοντας, όσον αφορά στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, όσο καλύτερη αξιολόγηση έχουν τόσο ευκολότερα δανείζονται από τις τράπεζες, τόσο χαμηλότερα επιτόκια πληρώνουν και τόσο φθηνότερες τιμές ή μεγαλύτερες πιστώσεις λαμβάνουν από τους προμηθευτές τους (επηρεάζεται ακόμη και η χρηματιστηριακή τιμή τους, αφού πολλά επενδυτικά ταμεία είναι υποχρεωμένα να τοποθετούνται μόνο σε τίτλους που διαθέτουν την υψηλότερη αξιολόγηση - «ΑΑΑ»).

Όσον αφορά στις ασφαλιστικές εταιρείες, διαπιστώνουμε αντίστοιχες... επιδράσεις - ιδιαίτερα σε αυτές που ασφαλίζουν, μέσω των CDOs, επενδυτικά προϊόντα ή ομόλογα του Δημοσίου. Τα ετήσια ασφάλιστρα, δηλαδή, ή τα «επιτόκια» (αποδόσεις) των CDOs διαμορφώνονται ανάλογα με την αξιολόγηση του ασφαλιζομένου.

Τα ίδια σχεδόν ισχύουν και για τα κράτη, των οποίων ο δανεισμός καθώς επίσης και το επιτόκιό του είναι μεγέθη απολύτως ανάλογα της αξιολόγησής τους - δηλαδή όσο χαμηλότερη είναι η αξιολόγησή τους τόσο περισσότερους τόκους εισπράττουν οι πιστωτές τους για το αυξημένο ρίσκο τους (για παράδειγμα, όταν ένα κράτος δανείζεται 300 δισ. ευρώ, όσο υποθέτουμε το δικό μας, τότε 2% μεγαλύτερο επιτόκιο σημαίνει 6 δισ. ευρώ επιπλέον ετήσιους τόκους!) και τόσο δυσκολότερη είναι η πρόσβασή τους στις διεθνείς χρηματαγορές.

--- Τεράστια δύναμη

Από όλα τα παραπάνω τεκμηριώνεται μάλλον επαρκώς η τεράστια ισχύς των εταιρειών αξιολόγησης, που ουσιαστικά είναι αυτές που αποφασίζουν για τις τύχες των τραπεζών, των επιχειρήσεων, των ασφαλιστικών εταιρειών, των νέων επενδυτικών προϊόντων και των ίδιων των κρατών.

Δεν θα ήμασταν ίσως υπερβολικοί εάν ισχυριζόμασταν ότι τόσο το μέλλον του καπιταλιστικού συστήματος όσο και η σημερινή ή οι μελλοντικές κρίσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος βρίσκονται σε άμεση σχέση με τις τρεις αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης - με το «trio inferno».

Ας μην ξεχνάμε ότι ακριβώς αυτές, δίνοντας βαθμολογία «ΑΑΑ» σε πολλά «μη αξιολογήσιμα» CDOs, βασισμένα στα γνωστά μας ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια χαμηλής εξασφάλισης (subprimes), οδήγησαν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στο χείλος της αβύσσου - θα είχε μάλλον καταστραφεί εάν δεν παρενέβαιναν, αμέσως και από κοινού, όλα τα κράτη για να το διασώσουν, διακινδυνεύοντας μια δημοσιονομική κρίση άνευ προηγουμένου.

--- Χωρίς κανέναν έλεγχο

Βέβαια, υποθέτει κανείς ότι μια τόσο ευαίσθητη χρηματοπιστωτική λειτουργία όσο αυτή της αξιολόγησης υπόκειται στον αυστηρό έλεγχο του κράτους στο οποίο έχουν την έδρα τους οι συγκεκριμένες εταιρείες - αν όχι σε έναν διεθνή ελεγκτικό οργανισμό. Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο: πρόκειται για τρεις ιδιωτικές επιχειρήσεις, με έδρα τη Νέα Υόρκη, οι οποίες δεν υπόκεινται στον έλεγχο κανενός. Η μοναδική τους υποχρέωση είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους τους!

Ακόμη χειρότερα, οι όποιες αξιολογήσεις τους δεν χρειάζεται καν να είναι σωστές. Ουσιαστικά εκφράζουν την υποκειμενική άποψη των τριών εταιρειών, κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτήν των δημοσιογράφων του οικονομικού Τύπου, οι οποίοι αναλύουν εισηγμένες ή άλλες επιχειρήσεις, χωρίς να αναλαμβάνουν την παραμικρή προσωπική ευθύνη και χωρίς να ελέγχονται από κάποιους ειδικούς για τα γραφόμενά τους.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, επειδή δηλαδή εκφράζουν απλώς τις υποκειμενικές απόψεις τους «επιφυλασσόμενες», δεν μπορεί κανένας δημόσιος ή άλλος οργανισμός να τις καλέσει σε απολογία - πόσο μάλλον να τις κατηγορήσει ή να καταθέσει αγωγές εναντίον τους.

Επιπλέον (το «ετεροβαρές ρίσκο» στην απόλυτη επικράτησή του, σε συνδυασμό με «δικαιοπρακτικά» αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα), οι εκτιμήσεις τους πληρώνονται από τους χρεώστες: από αυτούς δηλαδή που ζητούν να αξιολογηθούν για να δανειστούν χρήματα και όχι από τους πιστωτές τους, οι οποίοι τους δανείζουν!


Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑ CDOs

Το παράδειγμα μιας συζήτησης που διεξήχθη στις ΗΠΑ (Washington) σε σχέση με τις αποτυχημένες, τις καταστροφικές καλύτερα, αξιολογήσεις των CDOs από τις συγκεκριμένες εταιρείες είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό - όσον αφορά τουλάχιστον στη συμπεριφορά των εταιρειών αξιολόγησης: «Θα μπορούσαμε ποτέ πια να σας εμπιστευτούμε;» ρώτησε τον υπεύθυνο της Moody’s ένας ασφαλιστής, μετά την εκκωφαντική έκρηξη της αγοράς των δομημένων προϊόντων η οποία ακολούθησε την πτώχευση της Lehman Brothers.

«Ίσως δεν είναι λογικό να στηρίζεστε αποκλειστικά στις δικές μας αξιολογήσεις», απάντησε αυτός με ήρεμη, εντελώς αποστασιοποιημένη φωνή. «Αλλά μέχρι σήμερα οφείλαμε να εμπιστευόμαστε τις τοποθετήσεις σας». «Καταλαβαίνω... Μάλιστα...», απάντησε ο υπεύθυνος της Moody’s, «Όμως, όταν χρησιμοποιείτε αξιολογήσεις, θα πρέπει να αποφασίζετε μόνος σας τι ακριβώς κάνετε με αυτές»...

Ίσως πρέπει να θυμηθούμε πώς, μεταξύ των ετών 2003 και 2006, ο όγκος των CDOs τετραπλασιάστηκε, ξεπερνώντας το 1 τρισ. δολάρια σε ετήσια βάση. Αν και κανένας επενδυτής δεν καταλάβαινε τι αγόραζε (άλλωστε ήταν ρεαλιστικά αδύνατον να γίνουν σωστά τόσο πολλές αξιολογήσεις, από τρεις μόνο εταιρείες), οι πάσης φύσεως επενδυτές (τράπεζες κ.λπ.) αρκούνταν στην αξιολόγηση «ΑΑΑ», η οποία υποδηλώνει σχεδόν μηδενικό ρίσκο, και δεν ερευνούσαν τίποτα παραπάνω.

Έτσι, από ένα μικρό κομμάτι της συνολικής αγοράς (niche) δημιουργήθηκε μία τεράστια μηχανή παραγωγής «σκοτεινών» χρημάτων, καθ’ όλα νόμιμων, η οποία συνεπήρε τα πάντα στην καταστροφική πορεία της.

Το 2006, σχεδόν το 44% του τζίρου των εταιρειών αξιολόγησης προερχόταν από τα δομημένα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, στα οποία οφειλόταν το 80% των συνολικών κερδών τους. Στην πραγματικότητα, πριν ακόμη εκδοθεί ένα τέτοιο δομημένο προϊόν, με στόχο την πώλησή του στην αγορά, οι εκδότριες τράπεζες ρωτούσαν για την αξιολόγησή του - ουσιαστικά ενημερώνονταν για το πώς θα έπρεπε να... κατασκευαστεί, έτσι ώστε να αξιολογηθεί, εκ μέρους μιας από τις «τρεις αδελφές», με «ΑΑΑ».

Όπως είναι φυσικό, οι εταιρείες αξιολόγησης «βοηθούσαν» στη σωστή... κατασκευή (αντί να ελέγχουν δηλαδή εκ των υστέρων το προϊόν, έδιναν εκ των προτέρων τις «προδιαγραφές» του), αφού αμέσως μετά την εισαγωγή του προϊόντος εισέπρατταν το 50% της αμοιβής τους - μέχρι και 500.000 δολάρια.

Φυσικά, όλα όσα έχουμε αναφέρει, αφού σταμάτησαν για λίγο χρονικό διάστημα, συνεχίζονται ξανά - προφανώς κανένας δεν θέλει να χάσει μία τόσο μεγάλη πηγή εσόδων και κερδών. Ήδη, σε προηγούμενο άρθρο μας, αναφερθήκαμε στους εξελιγμένους «απογόνους» των CDOs, στα δομημένα προϊόντα δηλαδή της δεύτερης γενιάς, στα re-remics.

Τα καταστροφικά αυτά εργαλεία ουσιαστικά βοηθούν τις τράπεζες (με τις... ευχές των ανήμπορων να αντιδράσουν σωστά κρατών) να «αναμορφώσουν» (να ωραιοποιήσουν) τους ισολογισμούς τους, έτσι ώστε να μπορέσουν ξανά να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία - για να ξεφύγει η πραγματική οικονομία, η βιομηχανία και το εμπόριο δηλαδή με τη σειρά τους, από την υφιστάμενη παγίδα ρευστότητας.

Έτσι, η Moody’s ανακοίνωσε ξανά αυξημένες προβλέψεις κερδών για το 2009, ενώ οι κρατικές ελεγκτικές υπηρεσίες παρακολουθούν αμέτοχες, ανίκανες καλύτερα να αντιδράσουν, αφού ο δημόσιος έλεγχος των εταιρειών αξιολόγησης, των μεθόδων εξαπάτησης καλύτερα που χρησιμοποιούν (σύμφωνα βέβαια με τις καταγγελίες του κ. Ε. Kolchinsky, ανώτατου πρώην στελέχους της Moody’s) δεν είναι ακόμη υποχρεωτικός.

Ολοκληρώνοντας, για να αιτιολογήσουμε περισσότερο το έγκλημα που συντελείται και παραμένει ατιμώρητο, αναφέρουμε το δομημένο ομόλογο «Balta 2006-8 1Α2», το οποίο εμπεριέχει ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης των ΗΠΑ (subprimes), σε μία... καινούργια συσκευασία.

Το «χρεόγραφο» αυτό αξιολογήθηκε τον Μάρτιο του 2008 με «ΑΑΑ», δηλαδή θεωρήθηκε τόσο σίγουρο όσο ένα βιβλιάριο καταθέσεων. Στα τέλη Αυγούστου του 2008, οι ίδιοι αναλυτές αξιολόγησαν το ίδιο προϊόν με «Β3», δηλαδή 14 «σκάλες» χαμηλότερα και επομένως ως προϊόν υψηλού ρίσκου!

Αυτόν τον χρόνο (2009), η αξιολόγησή του είναι πια «Ca», δηλαδή είναι σχεδόν άνευ αξίας και οφείλει να «αποσβεστεί» (ως ζημία) από τις τράπεζες ή τους επενδυτές που το αγόρασαν.

http://www.euro2day.gr/news/market/123/articles/560840/Article.aspx
-

Η μέρα της μαρμότας.

-
Και τι να γράψεις?

Έχω την αίσθηση ότι αν αρχίσω να γράφω π.χ 1/1/10 και πάω να δω τι έγραφα την 1/1/09 θα είναι ακριβώς ίδια.Virtual reality η κατάσταση μόνο που τώρα απ' ότι φαίνεται δεν θα έχει δεύτερη ευκαιρία.

Αν δεν γίνουν τα πρέποντα το χάσαμε το παιχνιδάκι αυτή τη φορά.

Στην αγορά η μισή "ιδιωτική" οικονομία εξαρτάται από τις κρατικές πληρωμές,το μισό της άλλης μισής ιδιωτικής οικονομίας εξαρτάται από τις πληρωμές της πρώτης μισής,1εκ. υπάλληλοι εξαρτώνται από τις κρατικές πληρωμές και οι κρατικές πληρωμές εξαρτώνται από τον δημόσιο δανεισμό και τα φορολογικά έσοδα.

Τα φορολογικά έσοδα μειώνονται και το παγκόσμιο κεφάλαιο (ειδικά μετά το φιάσκο του Ντουμπάι) θα δανείζει μόνο εφόσον τα προσδοκώμενα οφέλη θα είναι περισσότερα από το ενδεχόμενο ρίσκο , με λίγα λόγια θα δανειζόμαστε μόνο με υψηλά επιτόκια.

Μέσα σε αυτήν την παγκόσμια συγκυρία η Ελλάδα ζει το μύθο της!

Οι μεν κυβερνώντες τα ρίχνουν στους κακούς κερδοσκόπους (!) που δεν τους αφήνουν να ξετυλίξουν την σωτήρια οικονομική τους πολιτική.

Οι δε αντίπαλοι γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια όλη τη χώρα και τους πολίτες της ζουν στη δική τους προεκλογική διάσταση (το μόνο καλό είναι βέβαια ότι τελικά δεν φαίνεται να βγαίνει το ξινό χαμόγελο).

Ο Τσίπρας τσακώνεται τον Αλαβάνο και η Αλέκα προετοιμάζει την διεύρυνση του κομματικούς της ποσοστού διοργανώνοντας πορείες.

Στη κοσμάρα τους κανονικά και με το νόμο.Δεν τους ακουμπάει τίποτα ρε παιδάκι μου.

Αλλά κι εμείς δεν πάμε πίσω.

Άξιοι της μοίρας μας και του επιπέδου μας συνεχίζουμε να κοιτάμε τον μικρόκοσμό μας κουνώντας σημαίες χάνοντας μέρα με τη μέρα όποια ευκαιρία μας έχει απομείνει.

Δε πειράζει όμως , δεν αγχωνόμαστε , θα έρθει το κλιμάκιο απ' έξω να μας δείξει πως γίνονται οι περικοπές δαπανών με το σκληρό τρόπο.

Τότε θα έρθει και η ώρα που θα ξυπνήσουμε όλοι από το λήθαργο.Υπομονή.

Δείτε τι λένε οι FT για την οικονομία μας (και λίγα λένε εδώ που τα λέμε) .
(http://www.euro2day.gr/ftcom_gr/194/articles/558530/ArticleFTgr.aspx)
-

Υπάρχει κανείς εκέι έξω ?

-
Χάθηκα.

Δουλειά κυρίως αλλά και ψιλοβαρεμάρα με έκαναν να σταματήσω να γράφω.

Με το καιρό σταμάτησα και να το σκέφτομαι αλλα σήμερα που δεν είχα και πολύ δουλειά συνειδητοποίησα πόσο μου έχει λείψει αυτή η ασχολία .

Σκοπός λοιπόν της ανάρτησης είναι να δω αν υπάρχει κανένας τρελός εκεί έξω που για αδιευκρίνιστους λόγους παρακολουθεί ακόμα αυτό το ιστολόγιο.

Εγώ θα το ξανά αρχίσω έτσι κι αλλιώς αλλά (όπως και να το κάνουμε) με άλλη χάρη ξανά ξεκινάς αν ξέρεις ότι υπάρχει έστω κι ένας που σε ακούει.

Αν το διαβάζει κανείς αυτό δεν έχει παρά να αφήσει ένα σχόλιο για να μου δώσει την απαραίτητη ώθηση και όρεξη.
-